Yûnus Emre — Dîvân (Risâletü'n-Nushiyye dâhil)

Işk da'visi kılan kişi hiç anmaya hırs u bevâ Işk evine girenlere ayruk ne meyi ü ne vefâ Gerçek âşık olan kişi anmayı sar dünya ahret ' Âşık değüldür ol kişi yüriye İzzeti kova 3 İzzet ü erkân kamusı bunlardın* dünya sevgüsi Işkdan haber eyitmesün kim dünya izzetin seve Dili-yile ışk diyenler bilmezler ışk neydüğİni Benüm cevâbum sen eyit ışka izzetümdür bahâ Her kim İzzetten geçmedi âşıklık bühtandur ana Hergiz girdüği yok-durur ışk ile izzet bir eve 6 Dünya vü izzet ışk-ıla bular sâzkâr olmadı Vallah nükte benüm değül ışk hâzırdur görmez reva Her kimde ki ışk var-ısa ayruk nesne sığmaz anda Dost döşeğine geçemez at u katır yahud deve Bu cümle âşık olanlar ışk ile geldiler yola Müşâhadeye gark olan düşmeyiserdür o ağa 9 Yûnus'a âşık dlyüben zinhar özenüp gelmemiz Çok bezirgân ziyân ider vancağız uzun yola Bir kez yüzün gören kişi ömrince hiç unutmaya Teşbihi sen olasın ol ayruk nesne eyttmeye Tâata turan zâhldün gözleri seni görürse Teşbihini unudup ol mihraba secde itmeye 3 Ağzına şeker aluban gözleri sana tûş olan Umda ol şekerini ayruk çeyneyüp yutmaya Ben seni sevdüğüm içün eğer bahâ dirler ise İki cihân mülkin virem dahi bahâsı yetmeye İki cihân toptolu bâğ u bustân olur-ısa Senün kokundan eyü gül bustân içinde bitmeye 6 Gül ü reyhânun kokusı âşıklara ma'şûk yeter Âşık olanun maşûkı hergiz öginden gitmeye Isrâfil sûrın urıcak mahlûkat turu gelicek Senün ününden artuk ün hiç kulağum işitmeye .Zühre ylre inübenl sazın nüvaht iyler İse Âşıkun işreti sensüz gözi ol yana gitmeye 9 Ne iderler hânumânı ya sensüz iki cihâm İki cihân fidî sana kimesne gümân dutmaya Sekiz uçmağun hurisi eğer bezenüp geleler Senün sevgünden özgeyi gönlüm hiç kabul itmeye Bu dünyada ne ola kim âhıretde ol olmaya Hûr-ıla gılmân gelicek âşık elin uzatmaya 12 Yûnus seni se veliden beşaret oldı canına Her dem yeni dirlikdedür hergiz ömrin eskitmeye 1 İki cihân zlndân*ısa gerek bana bustân ola Ayruk bana ne gam gussa çün inâyet dostdan ola 2 Varam ol dosta kul olam hem açıluban gül olam Hem ötüben bülbül olam turağum gülistan ola 3 Dost yüzlni gördi gözüm erenlere toprak yüzüm Söz anlayana bu sözüm gerek şekeristân ola 4 Her da’vîden geçen kişi dostdan yana uçan kişi Işk şarâbın içen kişi geh esrük geh mestân ola 5 Sensüz iki cihan benüm zindan görinür gözüme Senün ışkımla bilişen gerek hâs-ul-hâsdan ola 6 Işka döyemedi özüm gensüzin söylerin sözüm Yûnus senün işbu sözün âlemlere destân ola / Işk eteğin tutmak gerek akıbet zeval olmaya Işkdan bir elif okursan kimseden suâl olmaya Işk didüğin tuyar-ısan ışka candan uyar-ısan Işk yolma candur fidî ana fidî mâl olmaya 3 Asıl-zâdeler nişanın eğer bilmek diler isen Özl oğlan da olursa sözinde vebâl olmaya Ariflerden nişân budur her gönülde hâzır ola Kendüyi teslim eyleye sözde kıyl-ü-kâl olmaya Görmez misin sen aruyı her bir çiçekden bal ider Sinek ile pervânenün yuvasında bal olmaya 6 Dürr ü cevher ister isen âriflere hidmet eyle Câhil bin söz söyler ise ma'nîde miskal olmaya Miskin Yûnus zehr-i katil ışk elinde tiryak olur İlm ü amel zühd ü tâat bes ışksuz halâl olmaya İy âşıklar iy âşıklar ışk mezheb ü dindür bana Gördi gözüm dost yüzini yas kamu düğündür bana Ayruk bana ben dimeyem kimseneye sen dimeyem Bu kul o sultan dimeyem işldenler kala tana 3 Dost ışkına ulaşaldan dünyâ âhire t bir oldı Ezel ebed sorar-ısan dün İle bugündür bana Ayruk bize yas olmaya hiç gönlümüz pas olmaya Zira Hak 'dan gelen âvâz savulmaz bir ündür bana Ben ışkımdan ayrılmayanı dergâhımdan ınlmayam Eğer benden gider isem senün İle varam bana

6 Ol dost beni viribldl var dünyayı bir gör dldi Geldüm gördüm hoş ârâyiş seni seven kalmaz ana Kullarına va’d eyledi yarınki gün gömem didi Ol dostlarım sevlndüği yannum bugündür bana Yûnus seni din idindi din nedür İman idindi Işka bugün yarrn nolur İşi budur öndln sona 1 Anma mısın sen şol güni cümle âlem hayrân ola Nidesini bilimeyüp bî-hod u ser-gerdân ola 2 İsrafil sûnnı ura hep mahlûkat yirden tura Derilüben haşre vara kadı anda Sübhân ola 3 Zebânfler çeke duta ilede tamuya ata Deri yana sünük tüte katı ulu figan ola - 4 Mâlik çağıra tamuya çeküp meydâna getüre Tanrı korkusundan tamu zari kılup nâlân ola 3 Tağlar yirinden ınla gökler heybetden yanla Ilduzlar bağı kınla düşe yi re galtân ola 6 Yazuklarumuz dartıla anca perdeler yır t ila Bilmedüğün günahlarım anda sana ayân ola 7 Yûnus eydür İşbu sözl erenlere toprak yüzi Diler Hakk’ı göre gözl inâyet ger andan ola Aceb aceb ne nesnedür bu derd ile firak bana Camımı serhoş eyledi ışk ağı vu tiryak bana Kimün kim rencl var-ısa derdine dermân istesün Kesdi benlim bu rencümi dermân oldı bu derd bana 3 Işk odına yan dir isen gönüllere gir dlr isen Karanular aydın ola ne kandil ü çırak bana Gökden inen dört kitâbı günde bin kez okur-ısan Erenlere münkir isen dîdar ırak senden yana Miskin Yûnus erenlere tekebbür olma toprak ol Toprakdan biter küllisi gülistandur toprak bana Benem ol ışk bahnsı denizler hayrân bana Deryâ benlim katremdür zerreler umman bana Kaf tağı zerrem değül ay u güneş bana kul Hak-dur aslum şek değül mürşiddür Kur an bana 3 Çün dosta gider yolum mülk-i ezeldür illim Işkdan söyler bu dillim ışk oldı seyrân bana Yoğ-ıken ol bârigâh var-ıdı ol pâdişâh Ah bu ışk elinden âh derd oldı dermân bana Âdem yaradılmadın can kalıba' girmedin Şeytân la'net olmadın arş-ıdı seyrân bana 6 Yaradıldı Mustâfa yüzi gül gönli safa Ol kıldı bize vefâ andandur ihsan bana Şeriat ehil ırak iremez bu menzile Ben kuş dilin bilürem söyler Süleymân bana Yûnus bu halk içinde eksiklüdür Hak bilür -Dîvâne olmış çağrur dervişlik bühtan bana Gider idim ben yol sıra yavlak uzamış bir ağaç Böyle latif böyle şirin gönlüm eydür bir kaç sır aç Böyle uzamak ne ma’nidür çünki bu dünya fânidür Bu fodullık nişânıdur gel berü miskinliğe geç 3 Böyle latif bezenüben böyle şirin düzenüben Gönül Hakk'a uzayuban dilek nedür neye muhtaç Ağaç karır devran döner kuş budağa bir kez konar Dahi sana kuş konmamış ne güğercin ne hod dürrâc Bir gün sana zeval ire yüce kaddün ine yire Budaklarun oda gire kaynaya kazan kıza saç 6 Yûnus imdi sen bir nice eksükligün yüz bin onca Kun ağaca yol sorınca teferrüclen yoluna geç Sen bu cihân mülkini kafdan kafa dut&ın tut Ya bu âlem malını oynayuban utdun tut Süleymân’un tahtına şâd olup oturdun bil Dîve periye düpdüz hükümleri itdün tut 3 Feridun hâzinesin Nûşin-revân genciyle Karûn malına katup sen maluna katdun tut Bu dünyâ bir lokmadur ağzunda çeynenmiş bil Çeynenmlşi ne tutmak ha sen anı yutdun tut Ömrün senün ok bigi yay içinde toptolü Tolmış oka ne turmak ha sen anı atdun tut 6 Herbir nefes kim gelür keseden ömr eksilür Çün kese ortalandı sen anı düketdün tut Çün denize gark oldun boğazıma geldi su Deli bigi talbınma iy biçâre batdun tut Yüz yıllar hoşlığ-ıla ömrün geçerse Yûnus Soıı-ucı bir nefesdür sen anı da ötdün tut Din ü millet soransan âşıklara din ne hâcet Âşık kişi harâb olur harâb bilmez din diyânet Âşıklarun gönli gözi maşûk dapa gitmiş olur Aynık sûretde ne kahır kim kılısar zühd ü tâat

3 Tâat kılan uçmağ-içün din tutmayan tamu içün Ol ikiden fârig olur neye benzer bu işâret Her kim dostı sever ise dostdan yana gitmek gerek İşi güci dost olıcak cümle işden olur âzât Anun gibi ma'şûkanun haberini kim getürür Cebrâll-i mürsel sığmaz şöyle olmdı işâret 6 Soru hisâb olmayısar dünya âhıret kovana Münker ü Nekir ne sorar terk olıcak cümle murât Havf u recâ gelmez anda varlık yoklık bırağana İ İm ü amel sığmaz anda ne terazu var ne sırât Ol kıyâmet bazannda her bir kula baş kayısı Yûnus sen âşıklar-ıla hiç görmeyesin kıyâmet İy beni ayıblayan gel beni ışkdan kurtar Elünden gelmez ise söyleme fâsid haber Hiç kimsene kendüden hâlden hâle gelmedi Cümlemüzün hâlini ma’şûk ider mukarrer 3 Âşıklarım her hâli ma’şûk katmda biter Sözün var ana söyle benüm elümde ne var Her kim ışk kadehinden içdi-yise bir cur'a Ana ne yad ne biliş ne esrük ü ne humâr Âşıklarım hâlini âşık olanlar bilür Işk bir gizlü hazne dür gizlü gerekdür esrâr 6 Dost yüzinden nikâbı her kim giderdi-ylse Hicâb kalmadı ana aynık ne hayr ü ne şer Şerîat edebinden korkaram söylemeğe Yoğ-ısa eyde-yidüm dahi ayruksı haber Dost kılıcmdan Yûnus ölür ise gam değül Dost göginden liyakan ma’şûk burcından toğar Işk-ıla biliş canlara ezel ebed olmayısar Gümrâh olup bu cihanda kimse baki kalmayısar Bir tona kan bulaşıcak yumayınca mismil olmaz Gönül pisi yunmayınca namaz revâ olmayısar 3 Gönül pisin yudun-ısa kibr ü kini kodun-ısa Ikrâr bütün olmayınca erden nazar olmayısar Murdâr dünyâya bulaşan devşlrübeni dürîşen Erden himmet olmayınca ömür geçer yunmayısar Yûnus imdi sen Hakk’a ir dün ü gün gönlün Hakk’a vlr Gönül göz! görmeyince hiç baş gözi görmeyiser Işk makâmı âlidür ışk kadîm ezelîdür Işk sözlni söyleyen cümle kudret dilidür Diyen ol İşiden ol gören ol gösteren ol Her sözi söyleyen ol suret can menzilidür 3 Sûret söz kanda buldı söz ıssı kaçan oldı Sûrete kendü geldi dil hikmetin yolıdur Bu bizüm işretümüz oldur bu lezzetümüz Içüp esridüğümüz ışk şerbeti gölidür Anı anam dir isen söyleyen ol söz anun Ol bizümdür biz anun bu gayr teşbih dilidür 6 Yûnus sözinde yalan görmedi münkir olan Ömrin zulmete salan ma'rifet yohsulıdur Bir kişiye söyle sözi kim ma’niden haberi var Ol kişiye vir gönlün! cânmda ışk eseri var Anun kim taşı hoş-durur bilün kim içi boş-durur Dün gün öten baykuş-durur sanma bütün divan var 3 Bir devleııgeçyuva yapar yürür ilden yavn kapar Toğan ileyinden sapar zîra- elinde murdarı var Yokdur toğanla birliği ya Hakk'a lâyık dirliği Şol kişiden um erliği anun safâ nazan var Sûret ile çokdur âdem değmesinde yokdur kadem Evvel âhır ol pîş-kadem Muhammed din serveri v-: Erenler yolıdur mişe mişe kolaydur kolmaşa Mişe olan yirde paşa harami çok Anter'i var Şeyh u dânişmend ü velî cümlesi birdür er yolı Yûnus'dur dervişler kulı Taptuk gibi serveri var İy ışk eri aç gözün! yir yüzine kılgıl nazar Gör bu latif çiçekleri bezenüp uş geldi geçer Bunlar böyle bezenüben dostdan yana uzanuban Bir sor ahi bunlara sen kancarudur azm-i sefer Her bir çiçek bin nâz-ıla Öğer Hak'ı niyâz-ıla Bu kuşlar hoş avâz-ıla ol pâdişâhı zikr İder Öğer anun kadirlığm herbir işe hâzırlığuı İllâ ömri kâsırhğın amcağız benzi solar Rengi döner günden güne toprağa dökilür gine İbret-durur anlayana bu ibreti ârif tuyar Ne gelmeğün gelmek-durur ne gülmeğün gülme k durur Son menzilün ölmek-durur tuymadunsa ışkdan eser Herbir söz! tuya-yıdun ya bu gamı yiye-yidün Yiründe eriye-yidün gideydi senden kâr-ü-bâr Bildün gelen geçer imiş bildün konan göçer imiş Işk şerbetin içer imiş herkim bu ma'niden tuyar Yûnus bu sözleri kogıl kendüzünden elün yugıl • Senden ne gele bir digil çün Hak'dan gelür hayr u şer 1 Söylememek harcısı söylemeğün hâsıdur Söylemeğim harcısı gömülenin pasıdur

Gönüllerim pasım ger sileyim dir isen Şol sözi söylegil kim sözün hulâsasıdur 3 Kuli-l-hak didi Çalab sözi toğru disene Bugün yalan söyleyen erte utanasıdur Cümle yaradılmışa bir göz ile bakmayan Halka müderris ise hakîkatde âsıdur Şer’ ile hakikatim şerhini eydem işit Şeriat bir gemidür hakikat dery âsıdur 6 01 gembıün tahtası her nice muhkem ise Deniz mevc urıcağız anı uşadasıdur Bundan içerü haber işit eydeyin iy yâr Hakikatim kâfiri şer 'ün evliyâsıdur Biz tâlib-i ilmlerüz ışk kitâbın okuruz Çalab müderris bize ışk hod medresesidür 9 Evliyâ safâ-nazar ideli günden berü Hâsıl oldı Yûmıs’a her ne kim vâyasıdur İşidün iy ulu kiçi size benüm haberüm var Zihî devlet benüm bugün kim şunun gibi yanım var Yürür isem önümdesin söyler isem dilümdesin Oturursam yanumdasm ayruğa ne nazarum var 3 Ne yüriyem ne hod aram ne uzak sefere varam Çünki dostı bunda buldum ayruk neye seferüm var Irak yola bâzirgânlar assı itmeğe giderler Çün gevher elümde-duriır di ayruk ne bazarum var Miskin Yûnus'un bu câm şol dosta ulaşalıdan Dem-be-dem arturur ışkı ulu yirden tımârura var İy sözlerim asim bilen gel di bu söz kandan gelür Söz asimi anlamayan sanur bu söz benden gelür Söz var kılur kayguyı şâd söz var eyler bilişi yad Eğer horlık eğer izzet her kişiye sözden gelür 3 Söz karadan akdan değül yazup okımakdan degül Bu yürüyen halkdan değül Hâlık avazından gelür Ne elif nkıdum ne cim varlığmdadur kelecim Bilmeye yüz bin müneccim taliim ne-ılduzdan gelür Şu’le bize aydan değül ışk eri bu soydan değül Rızkumuz bu evden değül deryâ-yı ummandan gelür 6 Biz bir behâne arada ayruk di elden ne gele Hak çü emir eyler cana bu keleci andan gelür Yûnus bir derd ile âh it kahr evinde neyler rahat Bu derde derman keferet bir âh-ıla suzdan gelür Canını ışk yolma virmeyen âşık mıdur Cehd eyleyüp ol dosta irmeyen âşık mıdur Dost sevgüsin gönülde can-ıla berkitmeyen Tûl-i emel defterin dürmeyen âşık mıdur 3 Işka tamşık sığmaz değme can göğe ağmaz Pervâne-leyin oda yanmayan âşık mıdur Nefs dirliğinden geçüp ışk kadehinden içüp Dost yolma irküben turmayan âşık mıdur Dün gün riyâzat çeküp halvetlerde diz çöküp Sohbetlerde baş çatup yanmayan âşık mıdur 6 Yûnus imdi ol dostun cefâsma sabr eyle Yüreğine ışk okm urmayan âşık mıdur Seni Hak'dan yığanı her ne ise vir gider Ne beslersin bu teni sinde kurd kuş ylr gider Ölene bak gözün aç dökülür sakal u saç ilan çıyan gelür aç yiyüp içüp sir gider 3 Bize bizden ulular igen eyü hulular Şol eyü amellüler haber şöyle dir gider Kesgil haramdan elün çekgil gaybetden dilün * Azrail- eli İrmedin bu dükkânı dir gider Ecel irer kurur baş tiz dükenür uzun yaş Düpdüz olur tağ u taş gök dürilür yir gider 6 Çün can ağdı hazrete yarağ it âhırete Tanla turan tâate Tanrı- evine İr gider Miskin Yûnus ölicek sini nurla dolıcak İman yoldaş olıcak âhırete şîr gider İy bana eyü diyen benem kamudan kemter Şöyle mücrimem yolda mücrimler benden server Benüm gibi mücrim kul var iste bir dahi bul Dilümde ilm ü usûl dileğüm dünya sever 3 Zâhirüm eyü adda gönlüm fâsld tâatde Bulınmaya Bağdad'da bencileyin bir ayyâr Taşum göyni içüm ham dlrliğüm budur müdâm Yol varmadın bir kadem arşdan virürcm haber Hırkam suçuma perde endîşem yanlış yirde Gönlüm ayruk bazarda dillimde sözüm esrâr 6 Taşum biliş içüm yad. dilüm hoş gönlüm mürted * Yavuz işe eyü ad böyle fitne kanda var Kime kim öğüt virdüm ol Hakk'a irdi gördüm Bana benlim öğüdüm hiç eylemedi eser Dakmdum şeyhlik adm kodum ma’şûk tâatm Virdüm nefsün murâdm kanı Hakk-ıla bazar 9 Yayıldı Yûnus adı suçdur kamu tâatı Çalabum inayeti suçm geçüre meğer İsteyelüm İş ıssmı bulı-görelüm kandadur

Can kulağı açuğ-ısa işbu sözüm turvandadur Alı-görün turvandadan ışka dalar anı dadan . Bunda boymn buran adam Hak katında dermandadur 3 Kişi gerek bile am hem uyanık ola cânı Bilürsin dünya seveni baykuş gibi yabandadur Baykuş çağırur virandan kimse murâd almaz andan Eyü amel ilte-görün ol hak terazû andadur Varıcağız terâzuya Hak kendü bakar yazuya Ne.diyem t ağlar eriye ol korkular kim andadur b Biti sumla elüne itdüğün gele yoluna Tanuklar bile bulma dostun düşmenün andadur Terk idesin taht u tacı bulasın itdüğün güci Muhammed hak yalvancı şefaâtçumuz andadur Yûnus eğer âşık-ısan vörlığun degşür yoklığa İman kuşağın berk kuşan di hep eksüklik bendedür Ko ölüm endîşesin âşık ölmez bâkıdür Ölüm âşıkun nesi çün nûr-ı ilâhîdür Ölmekden ne korkarsın çünki Hakk’a yararsın Bil ki ebedi varsm bu söz fâsid da'vîdür 3 Nazar kıl bu gevhere bu gizlü gence nûra Nur kaçan yavı vara kendü nazar-gâhıdur Kalû belâ dinmedin kadimde bile-yidük Key anlagıl neydüğin biliştik kandağıdur Ezelî biliş idük birliğe yitmiş idük Biz bir uçar kuş idük vücud can budağıdur 6 Yattık yokdur bilene dirlik tuta-gelene Bilelik soylayana vuslat yolı kavîdür Hükmi revan mülkine işini kendü bile Çün iş geldi hâsıla bu mülk varlık evidür Yûnus beşâret sana gel dirler dost dan yana Ol kimseyi ol ana küllü yerci' aslıdur Vuslatı olan kişiye bu derd ile firak nedür Dostı yakın gören kişi bu bakduğun ırak nedür Vuslat eri olan kişi gerek varhkdan el yuya İşbu yola girmekliğe, bir görelüm yarak nedür 3 Eğer ışka irdün ise cân ü gönül vlrdün ise Dostı ayan gördün İse bu varlığı bırak nedür İlim hod göz hicâbıdur dünya ahret hisâbıdur Kitab hod ışk kltâbıdur bu okunan varak nedür Zinhâr gözüni aça-gör nefis duzağın seçe-gör Dost menziline göçe-gör andan yiğrek durak nedür 6 Eydürsin kim gözüm görür da’vîyi m a 'niye İrür Gündüzin gün şu’levirür gice yanan çırak nedür Yûnus 'dur eşkere nihân Hak toludur iki cihan Gelsün berü dosta giden hûr u kusur burak nedür , Işksuz âdem dünyada beliü bilün kİ yokdur Her biri bir nesneye sevgüsi var âşıkdur Çalabun dünyasında yüz bin dürlü sevgü var Kabûl it ken düzüne gör kangısı lâyıkdur 3 Biri Rahmân-ı Rahim biri şeytân-ı racim Anun yazuğı müzdi sevgüsne taallukdur Dünyada Peygamber'ün başına geldi bu ışk Tercümâm Cebrail ma'şûkası Hâlık'dur Ömer ü Osman Ali Mustâfa yârenleri Bu dördinün ulusı Ebû-Bekir Sıddık’dur 6 Âlem fahri Muhammed mi 'raca ağıcağız Çalab'dan dlledüği ümmetine azıkdur Yûnus sana hakikat bu-durur buyurduğı Gözünle gördüğüne dönüp bakma yazıkdur Bu dervişlik durağı bir âcayib durakdur Derviş olan kişiye evvel dirlik gerekdür Çün anda dirlik ola Hakk'ıla birlik ola Varlığı elden koyup ere kullık gerekdür 3 Kullık eyle erene bakup Hakk'ı görene Senden haber sorana key miskinlik gerekdür Miskin olu-gör bâri benlikden ırak yüri Gönünde benlik olan dervişlikken u?akdur Hak ere benüm didi varlığın erde kodı Erenlerim himmeti yirden göke direkdür 6 Bu dervişlik berâtın okımadı müf tiler Anlar ne bilsün anı bu bir gizlü varakdur Yûnus sen ârif isen anladum bildüm dime Dut miskinlik eteğin âhır sana gerekdür İşit sözümi iy gafil tanla seher vaktinde tur Eyle buyurmuş ol kâmil tanla seher vaktinde tur Ki gör ne dir horusunuz virür Hak size r üz unuz Dost dergâhına tutgıl yüz tanla seher vaktinde tur 3 İşit sözümi iy sağır tâ terezün gele ağır Yalvar Çalabuna çağır tanla seher vaktinde tur Yatanlarım yatlı hâli hiç nesneye irmez eli Seher eser rahmet yili tanla seher vaktinde" tur Kuşlar-ıla turgıl bile kıl namâzı imâm ıla Yalvar günâhunı dile tanla seher vaktinde tur

6 Okına Kur’ân u Yâsîn kulak urup dinleyesin Tağca günahlar yuyasın tanla seher vaktinde tur * «■*- Okına hadîs ü kelâm diyeler aleyhis-selâm Âşık-ısan bellü bilem tanla seher vaktinde tur Halâl ola sana uçmak uçmakda hûriler kuçmak Kevser şarâbını içmek tanla seher vaktinde tur 9 Miskin Yûnus aç gözüni uyar gafletden özüni * Tâ bilesin kendüzüni tanla seher vaktinde tur İşbu vücûd şehrine her dem giresim gelür İçindeki sultânım yüzin göresim gelür İşidürem sözini göremezem yüzini Yüzlni görmekliğe canum veresim gelür 3 Ol sultân halvetinün yidi hücresi vardur Yidisinden içerü cevlân ura sı m gelür Her kapuda bir kişi yüz bin çerisi vardur Işk kılıcın kuşanup cümle kırasım gelür Erenlerim sohbeti arturur ma'rifeti Câhilleri sohbetden her dem süresim gelür 6 Leylî-i Mecnûn benem şeydâ-yı Rahman benem Leylî yüzin görmeğe Mecnûn olasım gelür Dost oldı bize mihmân bunca yıl bunca zaman Gerçek İsmâiMeyin kurbân olasım gelür Miskin Yûnus’un nefsi dört tabiat içinde Işk-ıla can sırrına pinhan varasım gelür Benüm gönlüm gözüm ışkdan toludur Dilüm söyler yan yüzüm suludur Öd ağacı bigl yanar vücûdum Dütünüm görene seher yilidür 3 Çukal cevşen bu ışk odma döymez Okı câna batar katı yalıdur Okuraın şâhumı kendü dilümce Şahum eydür bana her dem gelidur Seni sevenlerün ola mı aklı Bir dem usluyısa her dem delldür 6 Yunus sen toprak ol eren yolında Erenler menzili arşdan ulıdur Şensin benüm canum câm sensüz karârum yok-durur Uçmakda sen olmaz-ısan vallah nazarum yok-durur Baksam seni görür gözüm söyler isem sensin sözüm Seni gözetmekten dahi yigrek şikârum yok-durur 3 Çün ben beni unutmışam şöyle ki sana gitmişem Ne kaide ne halde-y-ısam bir dem karârum yok-durur Eğer beni Cercis'leyin yetmiş kez öldürür isen Dönem girü sana varam zira ki ârum yok-durur Yûnus dahi âşık sana göster didârum ana Yârum dahi sensin benüm ayruk nigârum yok-durur Eydivlrem ne kılduğın benüm ile ol dil-pezlr Her dem yeni şive-y-ile beni yeni kılur esir Her kancanı bakar-ısam oldur gözüme görinen Ne havsala ola bende yahud ana lâyık basîr 3 Nİçe ömrüm olur'isa azadluğum muhal-durur Sayyâdun elinde-durur tuzâğa tutılan nahcir Âkılâne hoşdur nefes niteliğin sorma anım Nİçe nişan eydivlrem ol misli yokdur bl-nazîr Va’de kesildi kamuya ki yarrn göreler aıu Benüm yannum bugündür bunda görindi ol kadir 6 Yûnus’un cümle bakımı gark oldı dost dîdârma Hiç kalmadı ansuz ara tolu görindi cümle yir Eğer gerçek âşık-ısan boynundağı menşur nedür Hak yolma sâdık-ısan yanlış sanu tezvir nedür Sımayınca gönlün bütin fâsiddür cümle tâatün Geçmeyince İbâdetün Hak’dan sana ma’zûr nedür 3 Çünki adun oldı fülân hep dirliğün oldı yalan Disün bize ma’ni bilen hakıkatde mestûr nedür Terk eylegil ten tertibin gider senden benlik adın İçün imâret olmadm taşundağı ma'mûr nedür Eydürsin kim gözüm görür da'vîyi ma’nlye irür Gündüzin gün şu’Ie virür gice yanan bu nûr nedür 6 Günde birün gide-durur konşun sefer ide-durur Ecel bir bir yuda-durur bu dünyaya mağrûr nedür Hiç yoğ iken oldun diri aç yüzün i yolca yüri Anlamazsın sen bu sın bellü haber manzûr nedir Mü’min isen gelgil berü cebbâr ola burç u bâru Fahr idelüm erenleri ma’lûm ola münkür nedür 9 Bunda beli diyen kişi anda tamâm olur işi Bizden nişan isteyene ol Hallâc-ı Mansûr nedür Yûnus imdi söyle haki Allah oldı sana sâki Gider gönlündeki şeki elündeki menkür nedür Âşıklar ortasında sûfilik satmayalar İhlâs ile bu ışka riyayı katmayalar Ya bildüğünden ey it ya bir bilürden İşit Teslîmün ucun dutup hiç sözUuzatmayalar 3 Kur’ân’ı viribidi gönüle evüm didi Gönül ev ıssm bilmez âdemden tutmayalar Mumsuz baldur şeriat tortsuz yağdur tarikat Dost-ıçün balı yağa pes niçün katmayalar Kıymetin tutar-ısan neye değer işbu dem Erenlerim ma'nîsin almaya satmayalar 6 Evvel Âdem yanıldı uçmakda buğday yidi 1 İşi Hak'dan bilenler şeytandan tutmayalar

Şirin hulklar eylegil tatlu sözler söylegil Sohbetlerde Yûnus'ı hergiz unu t mayalar İşidün iy ulular âhır zanıân olısar Sağ müsülman seyrekdür ol da gümân olısar Danişmend okur dutmaz derviş yolm gözetmez Bu halk öğüt eşitmez sağır hemân olısar 3 Gitdi beğler mürveti binmişler birer atı Yidüği yoksul eti içdüği kan olısar Ya’ni az kopdı erden el çekmezden murdardan Deccâl kopısar yirden anlar uyan olısar Birbirne yavuz sana itdüğüm kalur sana Yann mahşer güninde işi yayan olısar 6 ly Yûnus imdi senün ışk-ıla geçsün günün Sevdüğün kişi senün cânuna cân olısar İv dün gün Hakk’ı isteyen bilmez misin Hak kandadur Her kandasam anda hâzır kanda bakarsam andadur Tstemegil Hakk'ı ırak gönlündedür Hakk'a durak Sen senliğün elden bırak tenden içerü cândadur 3 Gir gönüle bul andadur benliğün defterini dür Ol hâs güher bil andadur sanam kim ol ummandadur Ol ummanda yüz bin gevher bir zerreden ’oldı kemter 01 cana zevâl mi irer zeval canı hayvandadur Her kanda ki gözin baka Çalap hazırdur mutlaka Şol can ki tapmadı Hakk’a assısı yok ziyandadur 6 Eylegil sûretün Ören can sırrıdur ana iren Bâtm gözidür dost gören zâhir gözi yabandadur Kim ki gaflet içre geçer canı zevâl suyın içer Derviş gönli arşda uçar çünki mekânı andadur Yûnus Emre gözün aç bak iki cihan toludur Hak Gümânı sıdk odma yak şoyle-eşkere nihandadur Birdem sanasın kış gibi şol zemheri olmuş gibi Birdem beşâretden toğar hoş bâğ-ıla bustân olur 3 Birdem gelür söyleyemez bir sözi şerh eyleyemez Birdem dilinden dür döker derdlülere dermân olur Birdem çıkar arş üzere birdem iner taht-es-serâ Birdem sanasup katredür birdem taşar umman olur Birdem cehâletde kalur hiç nesneyi bilmez olur Birdem talar hikmetlere Câlınus u Lokmân olur 6 Birdem div olur ya peri virâneler olur yiri Birdem uçar Belkîs ile sultân-ı ins ü cân olur Birdem varur mescidlere yüz sürer anda ylrlere Birdem varur deyre girer İncil okur rühbân olur Birdem gelür İsi gibi ölmişleri diri kılur Birdem girer kibr İvine Fir'avn-ıla Hâmân olur 9 Birdem döner Cebrail'e rahmet saçar her mahfile Birdem gelür güm-râh olur miskin Yûnus hayran olur Bu dem yüzüm süre duram herdem ayum yeni toğar Her dem bayram-durur bana yayum kışum yeni-bahar Benüm ayum ışığına bulutlar gölge kılmaya Hiç gidilmez doluluğı nûrı yirden göğe ağar 3 Anun nûn karanuyı sürer gönül hücresinden Bes karanulık nûr-ıla bir hücreye nite sığar Ben ayumı yirde gördüm ne isterem gök yüzinde Benüm yüzüm yirde gerek bana rahmet yirden yağar Sözüm ay gün içün değül sevenlere bir söz yeter Sevdüğüın söylemez isem sevmek derdi bent boğar 6 N'ola Yûnus sevdi-y-ise çokdur Hakk'ı seviciler Sevenleri köyer didi anım içün boynın eğer Dost senün ışkım okı key katı taşdan geçer Işkuna düşen kişi can-ıla başdan geçer Düni güni zâr olur ışkun-ıla yâr olur Endişesi sen olan cümle teşvişden geçer 3 Işkıma düşenlerin yüreği yanar olur Kendüyi sana veren dükeli işden geçer Bu dünyamın sevgüsi ağulı aşa benzer Âhırın sanan kişi ağulı aşdan geçer Başında aklı olan ücrete amel İtmez Hûrİ-y-ile aldanmaz göz ile kaşdan geçer 6 Gerçek âşık ol ola can virmeğe ol ive Dost-ıla bazar içün nice bin başdan geçer Ariflere bu dünya hayâl ü düş gibidür Kendüyi sana viren hayâl ü düşden geçer Yûnus 'un gönli gözi toludur Hak sevgüsi Uzlet İhtiyâr iden yad u bilişden geçer Işk-ıla gelen erenler içer ağuyı nûş ider Topuğa çıkmayan çaylar deniz ile savaş ider Biz bu yoldan üşenmedük erenlerden usaıımaduk Kimseyi yavuz sanmaduk her ne İder kolmaş ider 3 Kol/haşa virdük söz in i söz ile dökdük yüzini Yaban canavarı gibi bilenler andan şeş ider Maksûdumuz dîdâr idi şeyhümüz girçek er idi Evvel dahi ol var idi âhır dahi var olısar

Evvel âhır oldur ebed hem dillerde «küfven ahad» Evliyâ geçdi dünyadan bir saat kime kalısar 6 Alun evliyâ elini toğru varun Hak yolrnı Ma’ni budur bellü beyân bildüm diyen bilmeyiser Yûnus imdi bildüm dlme miskinliği elden koma Kimde miskinlik var-ısa Hak dîdârın ol göriser Tann-y-içün canum cam cefâ-y-ısa tapdur yeter Senün fırâkundan beter azâb dahi var mı beter Işkün odı yüreğümde yanduğına âlem tanuk v Kanda bir od yanar-ısa nişanı var dütün düter 3 Işkun çeri saldı benüm gönlüm ivi iklimine Cânumı esir eyledün n’ider bana yağı Tatar Ecel salam iklimlere vasyet kılanı âşıklara Ma’şûkadan diyem sakın oynar âşık gönlin atar Aceb bu benüm derdüme ne-y-içün derman bulmmaz Kim bulısar derman ana kişiyi kim beri dutar 6 Resmi-durur sultanlarım kullan günâh eyleyicek Yâ edebler ol kulmı ya mezâda virür satar Yûnus şikâyet eyleme yardan cefâ gördüm diyü Cümle âşıklar hâceti ma’şûkı katında biter Hak bir gönül virdi bana ha dimedin hayran olur Birdem gelür şâdî olur birdem gelür giryân olur İy dost ne bunca kîl ü kal maksud hod bir haber-durur Ya bunda cüst ü cû nedür görene bir nazar-durur Tağlar aşup berye çeküp iy uzak sefer îdenler İstedüğün sende-y-iken bu ne aceb sefer-durur 3 Hiç kılmagıl ırak sefer Ömür geçer ecel İrer Dost sendedür halvet sever bu galebe haşer-durur Gel ırak isteme anı cânundan içerü câm Senünle biledür anı görmeyen bî-basar-durur Sen uyursm ol uyanuk eksüğüni kılur artuk Dahi nice bulam tanuk dâim senünle yar-durur 6 Mescid ü medrese sende sen dört yana perâkende Ne kaldım sen bu erkânda işün katı düşvâr-durur Bu tevhîd tonını geyen varlığın yoklığa sayan İşbu yolda kâim turan bellü bilün ol er-durur . Ol işler tamâm olıcak ol dirliği dirilicek Gözün hicâbm silicek yir gök tolu dîdar-durur 9 Miskin Yûnus anı gordi gönü vü câm sevindi Kamusım yire saldı ma’şûkma^intizar-durur Bu dünyâya gönül viren son-ucı pişmân ohsar Dünyâ benüm didükleri hep ana düşmân olısar İy dostun düşman dutan gaybet yalan söz söyleme Bunda gammâzlık eyleyen anda yiri dar olısar 3 Çünki olısar yiri dar kazançlu kazancı kadar Mü’minlere geldi haber âşıklar dîdâr göriser Bu sohbete gelmeyenler Hak nefesi almayanlar Sürün anı bundan gitsün turur-ısa çok iş ider Câhlldür mâ’niden almaz oturur karan gelmez Öleceğini hiç sanmaz yüz bin yıllık teşviş İder i Tağ ne kadar yüksek ise yol anun üstinden aşar Yûnus Emre 'm yolsuzlara yol gösterdi vü hoş ider Bu dünyanun meseli bir ulu şara benzer Velî blzüm ömrümüz bir tiz bazara benzer Her kim bu şara geldi bir lahza karar kıldı Girü dönüp gitmeği gelmez sefere benzer 3 Bu şarun evvel dadı şehd ü şekerden şirin Âhır acısını gör şol zehr-i mâra- benzer Evvel gönül almağı hûblara nlsbet ider Âhır yüz döndürmeği acûz mekkâra benzer Bu şarun hayâlleri dürlü dürlü halleri Aldamış gafilleri câdu ay yâra benzer 6 Bu şarda hayâllerim haddi vü şümân yok Bu hayâle aldanan otlar davara benzer Kendü mikdânn bilen bildi kendü hâlini Velî dahi ışk-ıla evvel bahara benzer Biçâre Yûnus ’ı gör derd ile hayrân olmış Aııun her bir nefesi şehd ü şekere benzer Işidün iy yarenler ışk bir güneşe benzer Işkı olmayan gönül misâl-i taşa benzer Taş gönülde ne biter dilinde ağu düter Nice yumşak söylese sözi savaşa benzer 3 Işkı var gönül yanar yumşanur muma döner Taş gönüller kararmış sarp katı kışa benzer Ol sultan kapusında hazreti tapusmda Aşıklarım ılduzı her dem çavuşa benzer Geç Yûnus endîşeden gerekse bu bîşeden Ere ışk gerek öndin andan dervişe benzer Bilürmisiz iy yarenler girçek erenler kandadur Kanda baksam anda hazır kanda istesem andadur Işksuzlara benüm sözüm benzer kaya yankusına Bir zerre ışkı olmayan bellü bilün yabandadur 3 Yalancılık eylemegil ışka yalan söylemegil Bunda yalan söyleyenün anda yiri zindandadur

İy kendüzüni bilmeyen söz ma’nîsini bulmayan Hak varlığın ister isen ilm içinde Kur'ân'dadur Allah benüm didüğine virmış virür ışk varlığın Kimde ki var bir zerre ışk Çalab varlığı andadur 6 Niceler eydür Yûnus'a kocaldun sen ışkı kogıl Işk bize yinlle değdi henüz dahi turvandadur Evliyaya münkirler Hak yolma âsıdur Ol yola ası olan gönüllerim pasıdur Tart dük bu ışk cefâsın ta irince ma'şûka ZtrflTfci ol dost benüm derdimün devâsıdur 3 Henüz bu yir olmadın gökler yaradıimadm Evliyalar vatanı Pâdişâh kal’asıdur Mevlânâ Hudâvendgâr bize nazar kılalı Anun görklü nazan gönlümüz aynasıdur Geyiklü'nün ol Haşan söz eyitmiş kendüden Kudret dllldür söyler kendünün söz nesidür 6 Miskin ol bire miskin gide senden klbr ü kin Rüzgâr gelür geçer pes kime ne kalasıdur Okıyuban yazmadm yanıluban azmadın Yûnus bu ışk sözini kim bildi bilesidür Miskin âdem oğlanı nefse zebûn olmışdur Hayvan canavar gibi otlamağa kalmışdur Hergiz ölümin sanmaz ölesi günin anmaz Bu dünyâdan usanmaz gaflet ögin almışdur - 3 Oğlanlar qğüt almaz yiğitler tevbe kılmaz Kocalar tâât kılmaz sarp rüzgâr olmışdur * Beğler azdı yolmdan bilmez yoksul hâlinden Çıkdı rahmet gölinden nefs göline talmışdur Yûnus sözi âlimden zinhâr olma zâlimden Korkadurun ölümden cümle toğan ölmişdür İy dost senün ışkun odı ciğerüm pâre baş kılur Işkundan yanar yüreğüm yanduğum bana hoş gelür Işkun odma yanduğum ağlamak oldı güldüğüm Dost sana zâri kılduğum münkirlere savaş gelür 3 Söyler isem sözüm savaş söylemezsem ciğerüm baş Cihan tolu-durur kallâş her birinden bir taş gelür Gör nice taşlar atılur dost içün başlar tutılur Gelür gonüle batılur hâlümüze haldaş gelür Bizüm hâlümüzden bilen kimdür ışka münkir olan Bizüm sevdüğümüz Hak’dur bu halka göz ü kaş gelür 6 Niçe niçe selâtinler zebûn olur ışk elinde Her kim bu yola düşerse ol bu yola yavaş gelür İrenler buna kalmadı vardı yolma turmadı Hakk'ı gerçek sevenlere cümle âlem kardaş gelür Miskin Yûnus bil sözüni dosta açup şol gözüni Kangı burcdan bakar-ısan ol sultâna güneş gelür Yir yüzinde gezer idüm uğradum milketler yatur Kimi ulu kimi kiçi key kuşağı berkler yatur Kimi yiğit kimi koca kimi vezir kimi hoca Gündüzleri olmış gice buncılayın çoklar yatur 3 .Toğn varurdı yollan kalem tutardı elleri Bülbüle benzer dilleri danışman yiğitler yatur Ulu kiçi ağlaşmışlar server yiğitler düşmişter Baş ucmda yay sımışlar kuruluban oklar yatur Atlan izi tozılu önleri tabıl-bazılu İle güne hükmi yazlu şu muhteşem beğler yatur 6 Gice gündüz oğlancıklar söyler iken bülbül gibi Ayrılmışlar anaları sinlerini bekler yatur Eîleridür kmalı hep karavaşları şeker-leb Kargu gibi uzun boylu gül yüzlü hatunlar yatur El bağlamışdur kamusı Hak Çalab’dandur umusı Nökerli kızdur kimisi alınmadın çoklar yatur 9 Yûnus bilmez kendü balin Çalab’dur söyledür dilin Bir nicesi yeni gelin ak teleme yüzler yatur Sabahın sinleye vardum gördüm cümle ölmiş yatur Her biri bîçâre olmış ömrin yavı kılmış yatur Vardum bunların katma bakdum ecel heybetine Nice yiğit murâdına irememiş ölmiş yatur 3 Yimiş kurd kuş bunı keler niçelerin bağrın deler Şol ufacık nâ-resteler gül gibice solmış yatur Duzağa düşmiş tenleri Hakk’a ulaşmış canları Görmez misin sen bunları növbet bize gelmiş yatur Esilmiş incü dişleri dökilmiş saru saçları Kamu bitmiş teşvişleri emr ü nemde irmiş yatur 6 Gitmiş gözinün karası hiç işi yoktur turası Kefen bizinün paresi sünüğe sarılmış yatur Yûnus gerçek âşık-ısan mülke sûret bezemegil Mülke sûret bezeyenler kara toprak olmış yatur İlim ilim bilmekdür ilim kendün bilmekdür Sen kendüni bilmezsin yâ nice okımakdur Okımakdan ma'nâ ne kişi Hakk'ı bilmekdür Çün okıdun bilmezsin ha bîr kurı emckdiir 3 Okıdum bildüm dime çok tâat kıldum dime Eri Hak bilmez isen abes yire yilmekdür Dört kitabun ma'nası bellüdür bir ellfde Sen elifi bilmezsin bu nice okımakdur Yigirmi dokuz hece okısan ucdan uca Sen elif dirsin hoca ma'nası ne dimekdür

6 Yûnus Emre dir hoca gerekse var bin hacca Hepisinden eyüce bir gönüle girmekdür Niteki bu gönlüm evi ışk elünden taşa-gelür Niçe yüksek yürür isem ışk başumdan aşa-gelür Niçe ki eydürem râzum söylemeyem kimesneye Gider bu sabr u karârum dost ögüme düşe-gelür 3 Hey nice sabr eyleyiser dost yüzini gören kişi Ol hakikat gördüm diyen kendüzinden şaşa-gelür Ma’şûkanun tecellisi öürlü dürlü renkler olur Bir şivede yüz bin gönlüm hemîşe coşa-gelür Ol dost-ıla benüm işüm bulud-ıla güneş-leyin Bir dem hicâbı sürilür bir dem hicâb başa-gelür 6 Aceb gine Miskin Yûnus ışkdan artuk sevdi meğer Zira ki bu ışkdan yigrek hiç yok-durur başa gelür İy pâdişâh iy pâdişâh her dem işin düze-durur Dünya anun bustânıdur sevdüğini üze-durur Yavuzlık eyleme sakın ecel sana senden yakın Niçelerün asim kökin yurd eyleyüp boza -durur 3 Sen anda varursın anda çok yarağ eylegil bunda Canlar bâki değül tende di bir kaç gün geze-durur Sprucı gelür yir yırtup sorar Tanrı'n kimdür diyü İşbu canum anı tuyup sönükler üm sıza-durur İy Tanrı'yı bir bilenler .can Hakk’a kurban kılanlar Ölü değüldür bu canlar ışk gölinde yüze-durur Ben gördüm erenler uçdı ışk kadehin tolu içdi Hak katında nazı geçdi şöyle yüzi yire durur Erenlerim kulı-y-ısan ölümün ana-dur Yûnus Niçe-erenler geldi geçdi növbet şimdi bize-durur Hocam âşık olanlarım işi âh-ıla zâr olur Hasretinden ol ma’şûkun gözi yaşı bmar olur Düni güni kılur zârı ya'ni görmek diler yârı İşitmezler bu haberi ışksuzlar bî-haber olur Âşık isen dîdârına koma bu güni yarma Girenler ışk bâzârına kendüzinden bizar olur Terk eyle sen benliğüni anun ışkında kıl taleb Bu ışk içinde olanun kan bahâsı didar olur Kanı gerçek âşık kanı gelün isteyelüm anı Bî-çâre Yûnusun câm dost yolma ısâr olur Ol âlem fahri Muhammed nebiler serveridür Vir salavât ışk-ıla ol günâhlar eridür Hak anı Öğdi yaratdı sevdi habîbüm didi Yir yüzinde cümle çiçek Mustafâ'nun teridür Cebrâ’il da'vet kılınca Mi’râca Muhammedi Mi Yârında diledü&i ümmetinün vandur Sen ana ümmet olı-gör o seni mahrum komaz Her kim anun ümmetidür sekiz cennet yiridür Her kim onun sünnetiyle farzmı kâ im tutar Ne diyem ki âkıbet son hisâbdan beridür 6 Suçlu suçsuz günâhkâr şefaat andan umar Ol cehennemde yananlar münkirün inkârıdur Yûnus Emrem işbu sözi cân içinden söyledi Söyleyen bî-çâre Yûnus Tapduk Emrem sırrıdur Yine seyr eyledi gönlüm dostun cemâlin arzular Hicre katlanmaz gönül dostun cemâlin arzular Her kim uğrarsa bu derde bulur himmeti erde Açılıviricek perde dostun cemâlin arzular 3 Kim ki gerçek mürîd ola bil bağlayup gelsün yola Şol yürekdeki derd ola dostun cemâlin arzular Dostum beni delü kıldı aklumı fikrümi aldı Hayâli gözümde kaldı dostun, cemâlin arzular Evvel dirdi gönlüm bana atlar tonlar gerek bana Mevlâm bir derd virdi bana dostun cemâlin arzular 6 Yûnus'un sözi irince iniler cânm virince Tâ ölüp sine girince dostun cemâlin arzular Keleci bilen kişinün yüzüni ağ ide bir söz Sözi bişirüp diyenün işini sağ ide bir söz Söz ola kese savaşı söz ola bltüre başı Söz ola ağulu aşı bal ile yağ İde bir söz 3 Kelecilerim bişirgil yaramazını şeşirgil Sözün us-ıla düşürgİl dimegil çağ ide bir söz Gel ahî iy şehriyâri sözümüz! dinle bâri Hezâr gevher ü dinân kara toprağ ide bir söz Kişi bile söz demini dimeye sözün kemini Bu cihân cehennemini sekiz uçmağ ide bir söz 6 Yüri yüri yolun-ıla gâfil olma bilün-ile Key sakın ki dilün-ile cânuna dâğ ide bir söz Yûnus imdi söz yatından söyle sözi gayetinden Key sakın o şeh katından seni ırağ ide bir söz Hak cihâna tolıdur kimseler Hakk’ı bilmez Anı sen senden iste ol senden ayru olmaz Dünyaya inanursın rızka benümdür dirsin Niçün yalan söylersin hiç sen didüğün olmaz 3 Ahret yavlak ırak dur toğrulık key yarakdur

Ayruhk sarp Orakdur hiç giden girü gelmez Dünyaya gelen göçer bir bir şerbetin içer Bu bir köpridür geçer câhiller anı bilmez Gelün tanışuk idelüm işün kolayın tutalum Sevelüm sevilelüm dünya kimseye kalmaz 6 Yûnus sözin anlar-ısan ma’nîsini dinler-isen Sana eyü dirlik gerek bunda kimsene kalmaz Nidem ben bu gönül ile benüm ile bir dem durmaz Ol dost yüzin gördi yine ögütleyüp ögin dirmez Tann-y-içün iy uslular gönlüm bana bulıvirün Vardı dost-ıla buluşdı bana girü boyun virmez 3 Bunun gibi gönül ile nice dirlik iltebilem Bırakdı beni yabana bir gün gelüp hâlüm sormaz Gönül bana yoldaş-iken zühd ü tâat kılur-ıdum Yıkıldı bu tertiblerüm gönülsüzem elüm irmez Gönül içerü dost-ıla ben kapuda feryâd ü zâr Bin yıl zâri kılur-ısam işbu nedür diyü sormaz 6 Eydür isem eyâ gönül kanı farz u kanı sünnet Eydür ki yok teşviş yine bu sevüye amel irmez İnileyin eydür-isem gör boynunda bore kalmasun Kakır buşar söger bana eydür ki iy Hakk’ı görmez Ağız ağızdan kutludur 9la ki sözünüz duta Ben yüz bin yıl söyler-isem sözüm kulağına girmez 9 Gönlüm dahi câmım dahi el-bir itdi şol ikisi Yüz bin Yûnus'dan ferâgat dost yüzinden gözin ırmaz İy bana eyü diyen benem kamudan yavuz Alnumı ay bilürem bu gözlerümi yılduz Bu vücûdum şehrinde buçuk yolluk assum yok Amelüm mahallesi ser-be-ser kaimi ş ıssuz 3 Hücrede vü bucakda Hakk’a lâyık amel yok Kimde derd ü firak var kimlerde eserlü söz Halk hep ayağın durur ben severem oturanı Geçdüm sadır yirine döşek kaim yirüm düz Bunun gibi sâluslık çünkim elüme girdi Ayruk ne-işüme yarar derd u firâk vâh u sûz 6 Olmaz sözi dimezem ben ma’rifet ehline Zira disem inanmaz ağaçda bitdi karpuz Ben bir kitâb okıdum kalem anı yazmadı Mürekkeb eyler-îsem yitmeye yidi deniz Ben oruç namaz içün süci içdüm esridüm Teşbih u seccâdeyçün dinledüm çeşte kopuz 9 Yûnus'un bu sözinden sen ma’nî anlar-ısan Konya menâresini göresin bir çuvalduz Niçeler bu dünyada günâhını yuyamaz Ömri geçer yok yire iy diriğâ tuyamaz Bir niçe kişilerün gaflet gözin bağlamış Hak yolına dir-isen bir yufkaya kıyamaz 3 Bu dünya bir gelindür yeşil kızıl donanmış Kişi yeni geline bakubanı toyamaz Iy niçe arslanları alur akdarur ölüm Azrail pençesine bir yohsulca döyemez Var imdi miskin Yûnus üryan olup gir yola Yüz çukallu gelürse yalıncağı soyamaz Senünle dirliğüm senden ınlmaz Havat senünledür sensüz dirilmez Benüm dâim yönüm senden yanadur Sana varan yolum sen süz varılmaz 3 Şensin gözlerünı içre bile bakan Bile sen bakmasan yolum görülmez Sen ayru ben seni kanda bulayım Sensüz bu hak nefes ömrüm sürilmez Sefer kılsam bana yoldaş olursın — Karâr itsem gine sensüz durılmaz 6 Varlığum sendedür ben bir âletven Sun’ ıssı sunmasa âlet kurılmaz Âlet ü harekât kamu senündür Anunçun işine kimse kırılmaz Birlikden öte hiç şerıkün yokdur Kim noksan irgüre hükmün yuyılmaz 9 Âlem halkı zebûn emrün içinde Kimdür ki kullığa boynı bunlmaz Bu benven didüğüm eğer ben isem Niçün bu benliğe elüm urılmaz Yarenler salâdur kapu açukdur Bu kapuya gelen mahrum sürilmez 12 Yûnus bu tevhide gark oldı gitdi Girü gelmekliğe aklı dirilmez Ben dervişem diyen kişi işbu yola âr gerekmez Derviş olan kişilerün gönlü gindür dar gerekmez Derviş gönülsüz gerekdür söğene dilsüz gerekdür Döğene el süz gerekdür halka beraber gerekmez 3 Halka benzetmeye işin süre gönl inden teşvişin Yüz bini birdür dervışün arada ağyar gerekmez Eğer derviş İsen derviş cümle âlem sana biliş Fodulluğı hulka değiş arada ağyâr gerekmez Derviş olan kişilerim miskinlikdür sermâyesi Miskinlikden özge bize mâl ü mülk ü şar gerekmez 6 Er elini aldun-ısa ere gönül virdün ise İkrâr ile geldün ise pes ere İnkâr gerekmez Yûnus sen gördün bir eri arturma gördüğün biri Şudur budur diyübeni derviş târümar gerekmez

Yine geldi ışk elçisi' yine döldı meydân umuz Yine teferrüc-gâh oldı sağdan sola dörd yanumuz Yine mahfiller düzüldi yine badyalar kuruldı Yine kadehler sunuldı esrük oldı bu cânumuz 3 Ev İçi ışk-ıla toldı ulu kişi âşık oldı ^ Can la rumuz hayrân oldı dağıldı perişan umuz Bir niçemüz Hak'dan aldı bir niçemüz Hak'dan toldı Kimümüz Süleymân oldı ışk tahtma binenümüz Bir niçemüz Leylî oldı bir niçemüz Mecnûn oldı Bir niçemüz Ferhâd oldı ışkdan haber tuyanumuz 6 Meydân umuz meydân oldı canlarumuz hayrân oldı- Her dem arşa seyrân oldi hazret oldı revânumuz Düşmiş-idük Hak kaldurdı birliğin bize bildürdi İçümüze ışk toldurdı dürüst oldı imânumuz Sorar-ısan ışk kandadur kanda istersen andadur Hem gönülde hem candadur hiç kalmadı gümânumuz Yûnus ışkun vasfın söyler gerdeklere haber eyler Mahrumlarun canı göyniir eşker oldı plnhânumuz Işk erine dünyada ne harir ü ne palas Zîrâ kim gönü anun klbr-ile dutmadı pas İş amel ile biter lâyık olursa yiter Gerekse üryan yüri gerek ise gey atlas 3 Diler-isen iresin ferâgat menziline Var kanâat ctânnda nefsi boğazından as Nefs-i cüz'î varlığın akl-ı külle ulaşdur Varlığun yoğa degşür kalmasun sende heves Bu kamu tâatlarun başı miskinlik imiş Gel imdi miskin Yûnus tama 'un yayını yas Bilenlere sormak gerek bu tendeki cân neyimiş Cân hod Hakkun kudretidür tamardağı kan neyimiş Fikir yumış oğlanıdur endîşe kaygu kanıdur Bu âh u vâh ışk tonıdur tahta oturan han neyimiş 3 Şükür anun birliğine yoğ-ıken uş var eyledi Çünki asıldan biz yoğuz mülk ü hânumân neyimiş Çalab viribidi bizi var dünyayı görün diyü Bu dünya hod bâki değül mülke Süleymân neyimiş Sorun Taptuklu Yûnus’a bu dünyadan ne anladı Bu dünyamın karân yok sen neyimiş ben neyimiş Cânum erenler yolı İnceden Inceylmiş » Süleyman'a yol kesen şol bir karın ca-y-ımış Gönlüm eydür varaym sana girü geleyin Gönlüm uyduğı bana dostı bulımca-y-ımış , 5 Götürmedi kimsene kimsenenün gücinİ Güç götürürin diyen eli irince-y-imiş Âşıkun gözi yaşı dün ü gün turmaz akar Âşık kan ağladuğı ma'şûk sonnca-y-ımış Eydürler-idi bana âşık âvâre olur Geldi başuma gördüm ol söz yirince-y-imiş 6 Dört kitâbun ma'nîsin okıdum tahsil itdüm Işka gelicek gördüm bir uzun hece-y-lmiş Ben dervişem diyenler harâmı yimeyenler Harâmun yinmedüği ele girince-y-imiş Eydürler fülân öldi mülkiyle malı kaldı Ol malım irkildüği ıssı Ölince-y-imiş 9 İki kişi söyleşür Yûnus 'ı görsem diyü Biri eydür ben gördüm bir âşık koca-y-ımış Hakkı bulmak İsteyenler eylesun nefsini derviş Çalap bize mürşid viraıiş derviş olu-bilsem derviş Nefis yolından geçmezin ışk şarâbını içmezin Gönülüm kara açmazın derviş olu-bilsem derviş 3 Hakka yakın olam mı ki rahmetine talam mı kİ İremedin Ölem mi ki derviş olu-bilsem derviş Bir acâib sevda düşdi gönlüm karâr kılmaz benüm Bildüm işüm cümle hatâ derviş olu-bilsem derviş Dosta bilişene irsem dostun yolma yüıisem Âr-ıla nâmusı koşam derviş olu-bilsem derviş 6 Bir gün işüm temâm ola hep itdüğüm gümân ola Meğer Hak'dan emân ola derviş olu-bilsem derviş Eğer virürlerse emân kulhğum olmadı temâm İy bî-çâre Yûnus hemân derviş olu-bilsem derviş Ol ben sevdüğüm nigâr nidem ol benden fârig • Ne virüp hoş görünem iki cihândan fârig Kimden kime varayın ahvâlüm söylemeğe Sözüm kime diyeyin sözden lisândan fârig 3 Cihânda kim giriser bu işün araşma Ya kim hükm-idebile sultân u hândan fârig Gerekse zâhid olam bin yıl İbâdet kılam Gerekse kâfir olam küfr ü îmândan fârig Gerekse ehl-i millet farizasın bekleyem Gerekse şöhret kovam şöhret ü dinden fârig 6 Gerekse illiyyinde yüz bin kez minber uram Gerekse şirk besleyem sıdk u gümândan fârig Nice ticâret ile kesb gösterem ben ana Şöyle tüvangerdür ol assı ziyandan fârig Nicesi külli ğ ile sevilibilem ana Hâs u ânı anı sever ol hep sevenden fârig 9 Anun gibi ma'şûka kim gönül vlrdi-y-ise

Tertibden geçmek gerek ol andan bundan fârig Yunus sen sever-isen hakikat ma'şûkayı Dervişlik ile gel ol kevn ü mekândan fârig Şükür Hakk'a kim ışk bize eyitdi dost yüzine bak Açdum ben de gönlüm gözin sultânumı gördüm mutlak Çünki gördüm ben Hakk’umı Hakk ile oldum ben biliş Her kancanı bakdum-ısa hep görünendür cümle Hak 3 Açuk duvacuk kapusı dostları içün ol Hakk’un Dostı olmak diler-isen dostlardan okı bir sebak Hicâbdasm bugün seni göstermezler belli sana Hicâb didüğümi anla dünyelikdür gözden bırak Sen seni bilemeyince eren nazar kılmayınca Senlik benjiik ara yirden gidermezsen oldı d uzak 6 Yidi deniz ü dört ırmak seni mismil eylemeye Çünki işün o Hakk-ıla olmadı-ysa kaldun ırak Evlİyâdur Hak kapusı Yûnus-durur kapucısı Işk-ıla geldi bu yola ışkı idindi hem turak İy çok kitablar okıyan sen kim tutarsın bana dak Sırn ayân ister isen gel ışkdan okı bir sebak Sen okıdun ilmün yüzin ilme amel gerek güzin Aç gönülden batm gözin âşık ma’şûk hâline bak 3 Bakgıl âşık ne işdedür ma’şûk da ol cünblşdedür İkisi bir sağışdadur iki sanup bakma ırak İkiükden geçemedün hâli hâlden seçemedim Dostdan yana uçamadım falcılık oldı sana fak Cübbe vü hırka taht u tâc virse gerekdür ışka bac Dört yüz mürid ü elli hâc terkeyledi Abdürrezzak 6 Anun gibi din ulusı haç öpdi çaldı nakusı Sen dahi var bütün! sı gel bu vücûdun oda yak Ger sen sana geldün-ise sûret terkin urdun-ısa Sıfat nedür bildün-ise ne kim der isen bana hak Bilmeyesin bed-nâm u nâm bir ola sana hâs u âm Bildün-ise ilmi tamâm gel imdi okı bir varak 9 Âşık ma’şûk birdür bile ışkdan gelür bu söz dile Bîçâre Yûnus ne bile ne kara okıdı ne ak Kerem it bir beri bak nikabı yüzden bırak Ayun on dördi misin balk urur yüzde yanak ' Şq 1 ağzundan keleci yüz bin şükrâne-y-ile Destûr gelsün taşraya söylesün dil ü dudak 3 Otuz iki mirvân mercana dizmiş gibi Kıymeti dürden olmış yaraşur incüden ak Sıfattın anlığı bulgur u nohud gibi İki kaşım ay alnun genc-aya virür sabak Gören pervâne-leyin nice oda düşmesün Gözlerinim bakışı cân alur iki çırak 6 Işkun zemzemesinden âşık boynı zencirlü Âzâdlık istemezler şöyle kaldılar dutsak Kangı bir nesneni ki dil nice şerh eylesün İlâhî sen beklegil yavuz gözlerden ırak Boynun yuvuk boynından hiç fark eylemezin Gümâna viren beni küpeli iki kulak 9 Yûnus Hak tecellîsin senün yüzünde gördi Çâre yok ayrılmağa çün sende göründi Hak İşİdün iy yarenler kıymetlü nesnedür ışk Değmelere bitinmez hürmetlü nesnedür ışk Hem cefâdur hem safâ Hamza’yı atdı Kaf'a Işk iledür Mustafâ devletlü nesnedür ışk 3 Tağa düşer kül eyler gönüllere yol eyler Sultanları kul eyler hikmetlü nesnedür ışk Kime kim ışk urdı ok gussa-y-ıla kaygu yok Feryâd-ıla âhı çok firkatlü nesnedür ışk Denizleri kayna dur mevce gelür oynadur Kayaları söyledür kuvvetlü nesnedür ışk 6 Âkilleri şaşurur deryâlara düşürür Nice ciğer bişirür key odlu nesnedür ışk Miskin Yûnus neylesün derdin kime söylesün Varsun dostı toylasun lezzetlü nesnedür ışk Ma'nî evine talduk vücûdı seyran kılduk İki cihan seyrini cümle vücudda bulduk Bu çlzginen gökleri taht-es-serâ yirleri Yitmiş bin hicâblan cümle vücudda bulduk 3 Yldi ylr yldi göki tağlan denizleri Uçmağ-ıla tamuyı cümle vücudda bulduk Gice İle gündüz! gökde yldi ılduzı Levhde yazılu sözi cümle vücudda bulduk Mûsî ağduğı Tûr'ı Kuds'de Beyt-ül-ma'mun İsrafil urduğ sûn cümle vücudda bulduk 6 Tevrat He Incil'i Furkan ile Zebûr'ı Bunlardağı beyânı cümle vücudda bulduk Yûnus'uıl sözleri hak cümlemüz didük saddak Kanda istersen anda Hak cümle vücudda bulduk Muhammed'e bir gice Çalab'dan indi Burak Cebrâ'il eydür hocam mi’râca kıgırdı Hak Aç kendüne cinânun Behişt ü dîdâr senün Seni okur Sübhânun ne yatursın kıl yarak

3 Urdı Mirâc kasdına yüridi abdestlne Secde kıldı dostma dimedi yakın ırak Git eti yik Hazret! getürdi Burak atı Nûrdan idi hil'ati gözi gevher yüz! ak Kadem bir taşa basdı taş kopdı bile vardı Kâf yâ mübarek didi şöyle kaldı mu'allak 6 Taş eydür gelesini bir kadem basasım Resul eydür gelürem buyurur-ısa ol Hak Göklere haber oldı yir gök şâdılık toldı Eydürler Ahmed geldi bezendi sekiz uçmak Gör Muhammed neyledi gökleri seyr eyledi Ümmetini toyladı arşa hemin vancak 9 Çün geçdi felekleri ün geldi kim gel beri Kaldurdum perdeleri heman cemâlüme bak Didârum sana ayan gösterem bellü beyan İn Burak’dan ol yayan arşuma bas bir ayak Ferişteler geldiler Burak'dan indürdiler Na’lİni döndürdiler ol dem yüridi yayak ' 12 Üveys yirinden turdı arşda na’lin dondürdi ' Muhammed anı gördi visâle döndi firak Çün dost dosta kavuşdı yüz. bin kelâm danışdı Ümmeti-yçün çalışdı oldur resûl-i mutlak Mi’râc’dan döndi yine girü geldi evine Geldi gördi henüz kim döşeciği ısıcak 15 Niçe bin yıllık yola bir demde vara gele Yûnus eydür kim ola Muhammed 'dür o mutlak Ümmete ümmet diyen ümmet kaydını yiyen Eğer ümmeti isen di İslâm dîni’ne hak Niderüz dirlik suyın biz can yağmaya virdük Gevheri sarraflara ma’den yağmaya virdük Benem ol bâzirgân kim hiç assı gözetmedüm Çünki assıdan da geçdük ziyan yağmâya virdük 3 Bu yolun ârifleri geçürmezler mata’ı Şöyle uryân gideniz cihân yağmâya virdük Küfrile imân dahi hicâbımış bu yolda Safâlaşduk küfr ile îmân yağmâya virdük Sen ü ben olıcağız iş ikilikde kalur Çıkduk iklik evinden sen ben yağmâya virdük 6 Yüzbin yıllık ömr İle henüz kuşlık olmadın Geçdük bitmez sağmçdan yeksan yağmâya virdük Pâyanlu devr-i zamân nice-eğlesîm Yunus’ı Pâyansuz devre irdük devrân yağmâya virdük Ger uluya irdün-İse sûret nakşı nendür senün Ma’nîye yol buldun-ısa işbu dünyâ nendür senün Sen dünyenün terkin urgıl gelüp ışk odma girgil İlerki menzile irgil girü kalmak nendür senün 3 Bu vücûdun sermâyesi od u su vü toprak u yil Her biri aslına gider gâfil olmak nendür senün Büt-hâne vü şarab-hâne mescid oldı gerçek câna Bir pulun varmaz ziyâna yalancılık nendür senün Çünki ahrete kavisin ko bıı yalancı da'vîsin Mal ü hazine sevisi âşık-ısan nendür senün 6 Benümdür diyü dirersin Hak’dan da'vî mi idersin Pâdişeh suçuna bakmaz güm-râh olmak nendür senün Dün ü gün kaygular yirsin n’idiyeyin yoksulm dirsin Ol cömerddür nzkun virür kaygu yimek nendür senün Yigil yidürgil bîçâre kesilürse Tann vlre Bir gün tenün yire gire girü kalan nendür senUn 9 Yûnus ol ışk badyasından sen igen esrük olmışsm Bîhad iken irdün Hakk'a ayuk olmak nendür senün Müsülmânam diyen kişi şartı nedür bilse gerek Tanrımın. buyruğın tutup beş vakt namaz kılsa gerek Tanla turup başun kaldur etlerüni suya daldur Nefsün düşmandurur öldür nefs hemîşe Ölse gerek 3 Öyle namâzın kılasın her ne dilersen bulasın Tamudan azâd olasın kullar azâd olsa gerek Ol ikindiyi kılanlar arı dirlik dirilenler Olardur Hakk’a irenler her dem anlar irse gerek Ahşam-durur üç farida tağca günâhun eride Eyü amellerim sinde şem u çırak olsa gerek 6 Her kim bu sözden almadı beş vakt namâzı kılmadı Bilün müsülmân olmadı ol tamuya girse gerek Görmez misin Mustafâ’yı nice bekledi vefâyı Ümmet içün ol safâyı ümmet ana irse gerek Bekler-isen din gayretin virmegil nefse murâdın Yûnus Nebi salavâtm ışk-ıla degürse gerek Ne keleci viribirsem dilüm seni söyleyecek Kanda yürürsem yüriirem senden yana kaçar dilek Hakdur seni sevmezlere cânsuz sûretdür dir isem Anun-içun cânlulara senün gibi ma’şûk gerek 3 Sevildim cümle âleme henüz nlkab içindesin Bir dem perdesüz yürisen iki cihan olur helak Div ü peri ins ü melek sever seni her mahlûkat Hayrân olup ileyünde durmuş-durur hûr ü melek

Nûşdur senün elün ile zehr-i katil içer-isem Bilmezin ne ma'nîsi var ol olur canuma tiryek 6 Şehd ü şekker ger yir-isem sensüz ağudur cânuma Çün cânumun sensin dâdı kanda bulam senden yigrek Yüz bin eğer cevr ü cefâ uğrar-ısa sûretüme Hiç eksilmez şâdılığum cümlesin yur seni sevmek Ne var eğer Yûnus dağı ışk içinde zerre-y-ise Işk adıyla kaim-durur yir ile gök çarh-ı felek Kim dervişlik ister-ise diyem ana n’itmek gerek Şerbeti elinden koyup ağuyı nûş itmek gerek Gelmek gerek terbiyete cümle bildüklerin koya Mürebbisi ne dir-ise bes ol anı dutmak gerek 3 Tuta sabr u kanâati tahammül eyleye katı Terk eyleye sûretüni bildüğin unutmak gerek Dünyadan gönlini çeke eli-y-ile arpa eke Unma yan kül kata güneşde kurutmak gerek Diyem ana nice ide nefsi dileğin bu yolda Kaçan kim iftar eyleye üç günde bir itmek gerek 6 Böyledür derviş dirliği koya cümle, ayyarlığı Andan bulısar erlüği kahırlar çok yutmak gerek Bakma dünya sevüsine aldanma halk gövüsine Dönüp dîdâr arzusına ol Hakk’a yüz tutmak gerek Yûnus imdi nedür dirsin ya klınün kaydını yirsin Bir kişi bu sözi disiin ana gücİ yitmek gerek • Bu dünyaya gelen kişi âhır yine gitse gerek Müsafirdür vatanına bir gün sefer itse gerek Va’de kılduk ol dost-ıla biz bu cihâna* gelmedin Pes ne kadar eğlenevüz ol va'demüz yitse gerek Biz de varavuz ol ile kaçan ki va’demüz gele Kişi varacağı yire gönlini berkitse gerek Gönül nice berkitmeye dost iline giden yola Âşik kişiler canını bu yola hare itse gerek Can neye ulaşur-ısa akıl da ana hare olur Gönül neyi sever ise dil anı şerh itse gerek Aceb midür âşık kişi ma'şûkını zlkr iderse Işk başından aşıcağız gönlini zâr itse gerek Yûnus imdi sever-isen andan haber virgil bize Âşıkun oldur nişânı ma’şûkın eyitse gerek Bu dünyâya gelen kişi âhir yine gitse gerek Eğer eyü eğer yavuz alup bile gitse gerek Kimse bilmez ölüm nice turmaz alur irte gice Yiğit oğlan kan koca boynm eğüp yatsa gerek Kanı velîler nebiler geldi geçdi cümle bular Ağız açup kara yirler birin birin yutsa gerek Kazanduğun bol gümüşler cânuna cezâ vinmişler Yann anda her birisi akreb olup soksa gerek Giivenmegil kardaşuna yanunda sevdük konşuna Ecel gelicek başuna hısım kardaş nitse gerek 6 An iy Yûnus Rahmânum dosta ulaşdur cânunı Ne beslersin bu tenlini ecel okı yitse gerek Ma'nl eri bu yolda melûl olası değül Ma'nî tuyan gönüller hergiz ölesi değül Ten fânîdür cân ölmez gidenler girü gelmez Ölür ise ten ölür cânlar ölesi değül 3 Gevher seven gönüller yüz bin yol ider ise Hak’dan nasib olmasa nasîb olası değül Sakmgıl yârun gönün sırçadur sımayasın Sırça sınduktan girü bütün olası değül Çeşmelerde bardağun toldurmadm kor-ısan Bin yıl anda turursa kendü t olası değül 6 Şol Hızır'la şol İlyâs âb-ı hayât içdiler Bu birkaç gün içinde bunlar ölesi değül Yaratdı Hak dünyayı Muhammed dostlığına Dünyaya gelen gider bâki kalası değül Yûnus gözün görürken yarağun eyle bugün Gelmedi anda varan girü gelesi değül Yavlak aceb geldi bana, dünyâ içinde işbu hal Glce konuk olan kişi gine sabah göçer fi’l-hâl Eğer girçek konuğ-ısan aç gözün uyanuğ-ısan Sen bu söze tanuğ-ısan girü kalur mülk ile mâl 3 Malum biregüler yir sen anda hisâbuu vir Senün-durur bir adım yir gör ki nice unlur kal » ■ Gözün görürken yi yidür yokdur diyü itme özür Bu dünyada hâsıl nedür yi iç bazar eyle vir al Ben diyeyin sözün hakkm İşit unutma key sakın Uş kıyamet geldi yakın gönlünden geçmesün hayâl 6 Andan İsrâfil sûr ura ölenler yirinden tura Geçe devrân-ı rûzigâr eyle yazmış Celle Celâl Sultân u kullar bir ola anda katı hâller ola Dahi ayruksı sırr ola kurtulışun anda muhâl

Bunda korkmaz-ısan Yûnus anda korkudurlar seni Eğer dirliğün hakk-ısa sırâtı geçesin sehel Ata belinden bir zaman anasına düşdi gönül Hak’dan bize destûr oldı hazîneye düşd! gönül Anda beni cân eyledi et ü sünük kan eyledi Dört on güni diyiceğez degritmeğe düşdi gönül 3 Yürür-idüm anda pinhân Hak buyruğı virmez aman Vatanumdan ayırdılar bu dünyâya düşdi gönül Beni beşiğe urdılar elüm ayağûm sardılar Öndin acısm vir diler tuz içine düşdi gönül Günde iki kez çözerler başma akça dizerler Ağzunıa emcek virdiler nefs kabzına düşdi gönül 6 Bu nesneyi terk eyledüm yürimeğe azm eyledüni On iki sünüğin yazarlar elden ele düşdi gönül Oğlan iken sultân kopar kim elin kim yüzin öper Akıl bana yoldaş oldı sultanlığa düşdi gönül Bu çağ-ıla sakal biter görenim gülregi dutar Güzeller katmda biter sev-sevüye düşdi gönül 9 Hayırdan şerri çok sever işlemeğe becid iver Nefsinün dileğin kovar nefs evine düşdi gönül Kırk yaşmda sûret döner kara sakala ak iner Bakup şeybetin göricek yoldurmağa düşdi gönül Yola gider başaramaz yiğitliğe eli varmaz Bu nesneleri koyuban yuvanmağa düşdi gönül 12 Oğul ey dür bunadı-ölmez kız eydür yirinden turmaz Hiç kendü hâlinden bilmez hâlden hâle düşdi gönül Öliceğez şükr ideler sinden yana İledeler Allah adın zikr ideler çok şüküre düşdi gönül Su getüreler yumağa kefen saralar komağa Ağaç ata bindüreler teneşire düşdi gönül 15 Eğer var-ısa amelün gin olısar sinün senün Eğer yoğ-ısa amelün oddan şarâb içdi gönül Yûnus anlayu var hâlün şuna uğrayısar yolun Bunda elün irer iken hayr işlere düşdi gönül Işksuzlara virme öğüt öğüdünden alur degül Işksuz kişi hayvân olur hayvan öğüt bilür degül Eksük olman ehillerden kaça görün câhillerden Tann bızâr bahillerden bahil dıdâr görür degül 3 Boz yapalak devlengice emek yime irte gice Anun eşi gözsepekdür salup ördek alur degül Şah balaban şahin toğan zîhî ögmiş anı öğen Toğan za’if olur-ısa toğanlıkdan kalur degül Kara taşa su koyarsan elli yıl ısladur-ısan Heman taş gine bayağı hünerlü taş olur degül 6 Ol iki cihan güneşi zahir dünyâsın degşürdi Câhil anı öldi sanur ol hod ölmez ölür degül Yûnus olma câhillerden ırak olma ehillerden Câhil ne var mü’min ise câhlllıkdan kalur degül Eyâ gönül açgıl gözün fikrin yavlak uzatmagıl Bakgıl kendü dirüğüne kimse aybın gözetmegil Şöyle dirilgil halk-ıla öliceğiz söyleşeler Bâkı dirlik budur canum yavuz ad-ıla gitmegU 3 Diler-isen bu dünyayı âhirete degşüresin Dün ü gün kılgıl tâatı ayağ uzatup yatmagıl Gördün kİ bir derviş gelür yüz ur anun kademine Senden şey 'u 11 ah idicek kaşun karağun çatmagıl Söyledüğün keleciyi işitdüğün gibi söyle Kendüzünden zîreklenüp bir kaç söz dahi katmagıl 6 Dünya çerb ü şîrin-durur âdem gerekdür yiyesi Kem nesneye tama' idüp kösüp kömürüp yutmagıl Nefse uyup biş barmağun bir kezden İltme ağzuna Kes birisin vir miskine gerek ola unutmagıl Yûnus kim öldürür seni viren alur yine canı Yann göresin sen am er nazarından gitmegil Bir nazarda kalmayalum gel dosta gidelüm gönül Hasret ile ölmeyelüm gel dosta gidelüm gönül Gel gidelüm can turmadın sûret terkini urmadm Araya düşman girmedin gel dosta gidelüm gönül 3 Gel gidelüm kalma ırak dost içün kılalum yarak Şeyhün katmdadur durak gel dosta gidelüm gönül Terk idelüm i! ü şan dost içün kılalum zân Ele getürelüm yân gel dosta gidelüm gönül Bü dünyâya kalmayalum fânidür aldanmayalum Bir iken aynlmayalum gel dosta gidelüm gönül 6 Biz bu cihandan göçelüm ol dost iline uçalum Arzu hevâdan geçelüm gel dosta gidelüm gönül Kulağuz olgıl sen bana gönilelüm dostdan yana Bakmayalum önden sona gel dosta gidelüm gönül Bu dünya olmaz pâyidâr aç gözün! canun uyar Olgıl bana yoldaş u yâr gel dosta gidelüm gönül 9 Ölüm haberi gelmedin ecel yakamuz almadın Azrail hamle kılmadın gel dosta gidelüm gönül

Gİrçek erene varalum Hakk’un haberin soralum Yûnus Emre’yi alalum gel dosta gidelüm gönül Canlar fidâ yolma bu can kayusı değül Sen can gereksin bana cihan kayusı değül Candan içeni cansın sen bir âb-ı hayvansın Bize din ü imansın iman kayusı değül 3 Yudum yaramı sildüm yaram kimdendür bildüm Bana yârum kayusı yaram kayusı değül Işkun beni fâş itdi saklayam dirdüm veli Çün seni ayân gördüm pinhan kayusı değül Dermân ola mı bana derdüm benüm kim ona Derdlü varayım sana derman kayusı değül Işkun okı demreni dokınur yüreğüme Işk içürî ben öleyin demren kayusı değül Can u gönüli n’itdüm ışkun odına atdum Sıdkı dahi unutdum güman kayusı değül 9 Işkun burcından uçdum cevlân uruban geçdüm Ben dost-ıla buluşdum cevlân kayusı değül Bahrummâna dalmışam anda sadef bulmışam Cevher alup gelmişem umman kayusı değül Turduğum yir Tür ola bakduğum dîdâr ola Ne hâcet Mûsî bana sen ben kayusı değül 12 Bu Yûnus’ı andılar kervan göçdi didıler Ben menzile irişdüm kervan kayusı değül Tehî görme kimseyi hiç kimsene boş değül Eksüklig-ile nazar erenlere hoş değül Gönlüni derviş eyle dost-ıla biliş eyle Işk eri şol ma'nîde derviş içi boş değül 3 Derviş bilür dervişi Hak yolma turmışı Dervişler hümâ kuşı çaylak u baykuş değül Dervişlik aslı candan geçdi iki cihandan WTah<n- vîı-ür cııttanriarı hpllirliir vad kus deîniî İy Yûnus Hakk’ı bilen söylemez hergiz yalan İkilik İle gelen toğn yol bulmış değül Bir kez gönül yıkdun-ısa bu kılduğun namaz değül Yitmiş iki millet dahi elin yüzin yumaz değül Kam erenler geldi geçdi bunlar yurdı kaldı ; göçdi Pervâz urup Hakk'a uçdı hümâ kuşıdur kaz değül 3 Yol oldur ki toğn vara göz oldur ki Hakk’ı göre Er oldur alçakda tura yüceden bakan göz değül Toğn yola gitdün ise er eteğin tutdun-ısa Bir hayır da itdün ise birine bindür az değül Yûnus bu sözleri çatar sanki balı yağa katar Halka matahların satar yüki gevherdür tuz değül Nola gelsen şimden girü fesâdı terk İtsen gönül Gâh ağlaşan günâhuna gâh kanâat itsen gönül Işün gücün fesâd-ıla yakdı beni hırs od-ıla İltsen yan bir uğurdan yanar oda atsan gönül 3 Niçe bir ben sana uyam özümi belâya koyam . N’ola gelsen sen de benüm ögüdümi dutsan gönül Dünyâ halkım düşmâmdur maksûd ol cânlar cânıdur Bllün ki dünyâ fânidür dünyâyı terk itsen gönül Yûnus miskin kalmaz câna virür cânmı kurbâna Gelsen sığınsan Sübhân’a toğn yola gitsen gönül Bu ile garib geldüm ben bu ilden bîzârem Bu tutsaklık tuzağın demi geldi üzerem . Ben andan bunda geldüm ben anı bunda buldum Mansûr'am dara geldüm uş kül oldum tozaram 3 Çün ışkun kitâbmı okıdum tahsil itdüm Ne hâcet kim karayı ağ üstine yazaram Dört kitâbun rna'nîsi bellüdür bir elifde Bi didürmenüz bana ben bu yoldan azaram Bir çeşmeden akan su acı datlı olmaya Edebdür bize yirmek bir lüleden sızaram 6 Yitmiş iki millete suçum bu ki hak didüm Korku hiyânetedür pes ne-y-içün kızaram Şeriat oğlanları nice yol eyde bize Hakikat denizinde bahri oldum yüzerem Dost bana gelsün d imiş benüm kaydumı yimiş Yüzümün karasından teberrükler düzerem 9 Yûnus bu kuş dilidür bunı Süleyman bilür Gerçek âşık bu yolda ne kılasın sezerem Nite kim ben beni bildüm yakın bil kim Hakk’ı buldum Korkum anı buluncaydı şimdi korkudan kurtuldum Hiç ayruk ben korkımazam ya bir zerre kayurmazam Ben imdi kimden korkavm korkduihım ila vâr oldum 3 Azrâll gelmez yanuma sorucı gelmez .sinüme Bunlar benden ne soralar anı sorduran ben oldum Ya ben anca kaçan olam ol buyurduğın buyuram Ol geldi gönlümüz toldı ben ana bir divân oldum Işklular bizden alalar ışksuzlar hod ne bileler Kimler ala kimler vire ben bir ulu dükkân oldum

6 Yûnus'a Hak açdı kapu Yûnus Hakk'a kıldı tapu Bâki devlet benümkiymiş ben kul iken sultân oldum Haber eylen âşıklara ışka gönül viren benem Işk bahrisi olubam denizlere talan benem Yir gök tolu bu ışk-durur ışkdan yiğreği yok-durur Işka bahâ kim yitüre ma’den-i kân olan benem 3 Deniz yüzinden su alup sum-virürem göklere BuluHayın seyrân idüp arşa yakın varan benem Yıldırım olup şakıyan gökde melâik dokuyan Bulutlara hüküm süren yağmur olup yağan benem Gördüm göğün meleklerin her biri bir işde-y-imlş Hak Çalabun zikrin îder İncil benem Kur'an benem 6 Gördüm diyen değül gören bildüm diyen değül bilen Bilen oldur gösteren ol ışka yesir olan benem - Kalem çalınıcak görgil haber böyle-durur bilgil Kalû belâ kelecisin bunda haber viren benem Delü oldum adum Yûnus ışk oldı bana kulavuz Hazrete değin yalunuz yüz sürüyi varan benem Ne dirsem buyruğum yürür elümde ferman dutaram Ne idersem hükmüm revân çün hükm-i sultân dutaram İns ile bu cinn ü perî divler benüm hükmümdedür Tahtum benim yil götürür mühr-i Süleyman dutaram 3 İblis ü Âdem kim olur ya aza ya-hud azdura Cümle benem eyü yavuz kamusm benden dutaram Dünya benüm rızkum-durur kavmı benüm kavmum-durur Her dem benüm yargum urur yarguyı hândan dutaram Senün gibi cân vâr iken Âb-ı Hayvân isteyeni Karanulığa gireni ben anı hayvân dutaram 6 Ansuz olursam ölürem ahunla diri yürürem Siz sanmamız ki dirliği hemîşe cândan dutaram Dinüm îmânum oldurur ansuz olursam dünyada Ne büte haça taparam ne din ü îman dutaram Yûnus eydür hiç şek değül ol benvenin ben olvanın Ben ne dirsem ol dost dutar dost didüğin ben dutaram Cânum ben andan bunda ezelî âşık geldüm Işkı kulavuz tutup ol yola düşüp geldüm Değülem kal ü kıylden ya yitmiş iki dilden Yad yok bana bu ilde anda bilişüp geldüm 3 Geçdüm hod-bin ilinden el çekdüm dükeliden Ol ikilik bâbmdan birliğe bitüp geldüm Dört kişidür yoldaşum vefâdâr u râz-daşum w»«Hnr hanım birine busuD geldüm Ol dördün birisi cân biri din biri îmân Biri nefsümdür düşman anda savaşup geldüm 0 Bir kılı kırk yardılar birin yol gösterdiler Bu mülke gönderdiler ol yola düşüp geldüm Işk şerbetinden içdüm on sekiz ırmak geçdüm Denizler bendin deşdüm ummandan taşup geldüm Ben andan geldüm bunda girü varuram anda Ben anda varasumı anda tanışup geldüm 9 Azrâil ne kışidür kasd idesi cânuma Ben emânet ıssı-yla anda bitrişüp geldüm İmdi Yûnus'a ne gam âşık melâmet bed-nâm Küfrüm imâna şol dem anda degşürüp geldüm Şensin kerîm sensin rahim Allah sana sundum elüm Senden artuk yokdur emüm Allah sana sundum elüm Ecel geldi va’de irdi bu ömrün kadehi toldı Kimdür ki içmedin kaldı Allah sana sundum elüm Gözlerüm üşde süzüldi cânum gevdeden üzüldi Dilüm tetiği bozuldı Allah sana sundum elüm Uş biçildi kefen donum hazrete yöneltdüm yönüm Aceb nice ola hâlüm Allah sana sundum elüm Urdılar suyum ılıdı kavum kardaş cümle geldi Esen kalsun kavum kardaş Allah sana sundum elüm 6 Geldi salacam sarılur dört yana salâ virilür 11 namâzuma dirilür Allah sana sundum elüm Salacamı götürdiler makbereme yîtürdiler Halka olup oturdılar Allah sana sundum elüm Çün cenâzeden şeşdiler üstüme toprak aşdılar Hep koyubanı kaçdılar Allah sana sundum elüı 9 Yidi tamu sekiz uçmak her birinün vardur yolı Her bir yolda yüz bin çarsû Allah sana sundum elüm Geldi Münker ile Nekir her birisi sordı bir dil İlâhî sen cevâb virgil Allah sana sundum elüm Görün aceb oldı zaman gönülden eylenüz figan Ölür çün anadan toğan Allah sana sundum elüm 12 Yûnus tap uzatdun sözi Allahuna dutgıl yüzi Dîdardan ayurma bizi Allah sana sundum elüm Benüm bunda kararum yok ben glne gitmeğe geldüm Bazirgânam metâum çok alana satmağa geldüm Ben gelmedüm da’vi-y-içün benüm işüm sevi-y*içün Dostun evi gönüllerdür gönüller yapmağa geldüm

3 Dost esrüği delüliğün âşıklar bilür neliğüm Degşürüben ikiliğüm birliğe yitmeğe geldüm 0 pâdişâh ben kulıyam dost bağçesi bülbüliyem 01 hocamun bağçesine şâd olup ötmeğe geldüm Bunda bilişmeyen canlar anda bilişemez anlar Bilişüben ben dost-ıla hâlüm arz itmeğe geldüm 6 Yûnus eydür âşık oldum ma'şûka derdinden öldüm Gerçek erün kapusmda ömrüm hare itmeğe geldüm Dost elinden ölür isem hiç gümansuz girü gelem Ganimet görün bu demi cân şükrâne virü-gelem Cânın diriğ tutan kişi dost katından ırağ düşer Fidî kılam yüz bin canı ıraklıkdan berü gelem 3 Cercis-Ieyin ol dost beni yitmiş kez Öldürür ise Bin kez dahi Öl dir-ise yüz bin kez ilerü gelem Yüz bin kez toğam uyağam dost burcında cevlân kılam Hem bunda olam hem anda bunda anda varu-gelem Yavı kıhndum ne çâre yürürven dün gün âvâre Soranlara cevab budur ben esrügem diyü gelem 6 Bin yıl toprakda yatursam komayam ben ene’l-Hakk'ı Ne vakt gerek olqr-ısa ışk nefesin uru-gelem İnanmayan gel sinüme dost adını eyit kıgır Kefen tonm pâre kılup toprağumdan turu-gelem • Bundan böyle n 'olasını değme akıl şerh itmeye Yûnus eydür âşıklara dost haberin virü-gelem Hak Çalabum hak Çalabum sencileyin yok Çalabum Günahlarumuz yarlığa iy rahmeti çok Çalabum Ben eydürem kim iy ganî nedür bu derdün dermâm Zinhâr esirgeme beni ışk odma yak Çalabum 3 Kullar senün sen kullarun günahları çok bunlarun Uçmağa koy sen bunları binsünler Burak Çalabum Ne sultân u baylardasın ne köşk ü saraylardasın Girdün miskinler gönline idindün durak Çalabum Ne ilmüm var ne tâatum ne gücüm var ne tâkatum Meğer senün inâyetün kıla yüzüm ak Çalabum ' 6 Yarlıgagıl sen Yûnus 'ı günâhlu kullarun-ıla Eğer yarlıgamaz-ısan key katı firak Çalabum Andan berü gönildüm dost-ıla bile geldüm Bu âleme çıkıcak bir aceb hâle geldüm Ol dost açdı gözümi gösterdi kendüzimi Gönlümdeki râzumı söyledüm dile geldüm 3 Gör ne yuvadan uçdum bu halka râzum açdum Işk duzağına düşdüm dutıldum ele geldüm Duzaga düşen gülmez âşıklar rahat olmaz Kimsene dilüm bilmez bir aceb ile geldüm Bun bunda geldüm bu dem girü elüme gidem Sanma ki bunda beni altuna mala geldüm 6 Degülem ki l - ü kaiden ya yitmişiki dilden Hâlüm ahvalüm nedür bu mülke sora geldüm Ne haldeyem ne bilem duzakdayam ne gülem Bir garibce bülbülem ötmege güle geldüm Gül Muhammed deridür bülbül de~anun yândur Ol gül İle ezelî cihâna bile geldüm > 9 Mescidde medresede çok ibâdet eyledüm Işk odına yanuban andan hâsıla geldüm Kudret sûret yapmadın ferişteler dapmadm Âlem halkı dönmedin ilerü yola geldüm Yine Yunus'a sordum eydür Hak nûnn gördüm İlkyaz güneşi gibi mevc urup toga geldüm Ben seni sevdügümi söyleşürier hâs u âm Süvlesenler sövlessün sensüz dirligüm haram Kİm senün lezzetlinden canı dad almaz-ısa Yürür bir cansuz sûret âlem hâlinden bî-gam 3 Ben bu dem seni gördüm nicesi sabr eyleyem Seni bir görmekliğe müştakdur cümle âlem Seni gören kişiye ne hâcet hur u kusur Seni sevmeyen cana tamudur cümle makam îki cihan varlığı ger benüm olur-ısa Sensüz bana gerekmez iş senünledür tamâm 6 Bin yıl Ömrüm olursa hare idem bu kapuda Ben gerçek âşık-ısam gerek bu yolda ölem Bana sen gerek isen niderem kendüzümi Ger ben sen oldum-ısa ben beni yavu kılara Âlemlerün arzusı seni bulmak içündür Ben seni bulmış iken sensüzin nite olam 9 Çoklar Yûnus’a dir ki nice ışk esrükligi Nitsün ezel bezminde eyle çalmdı kalem Ben ol yâri sevdügümi nice bir gizleyübilem Gönlüme sığmaz nideyin meğer rûzum ile diyem Dilüm dutup yüridügüm yadlıguma delil imiş Yakam yadlık perdesini hicâbumı ben giderem 3 Anun-ıla ahvâlümi âlemlere bildüreyin Çagıruban muştulayam âlemi üstüme direm Âşıklarun gönli gözi ma’şûk dapa gitmiş olur Ben gönlümi kul eyleyem bâşed ki ma’şûka İrem

Canum kurban kılam ana ger can kabul kılur-ısa Kaçamsa öliserem niçe bunda diri duram 6 Sükrâne canum üstine ben dost içim ölür isem Ölmek resimdür kamuya ben Ölümden kanca varam Kamularım amelidür Münker Nekir olup gelen Benüm amelüm dost idi amelümi duta varam İlm ü amel sözi degül Yunus dili söyledügi Dil ne bilür dost haberin ben dost-ıla nice birem Teferrüc eyleyü vardum sabahın sinleri gördüm Karışmış kara toprağa şu nâzük tenleri gördüm Çürimiş toprak içre ten sin içinde yatur pınhan Boşanmış tamar akmış kan batmış kefenleri gördüm 3 Yıkılmış sinleri tolmış evleri belürsüz olmış Kamu endişeden kalmış ne düşvar halleri gördüm Yaylalar yaylamaz olmış kışlalar kışlamaz olmış Bar dutmış söylemez olmış ağızda dilleri gördüm Kimisi zevk u işretde kimi sâz u beşâretde Kimi belâ vü mihnetde dün olmış günleri gördüm 6 Sogulmış şol kara gözler belürsüz olmış ay yüzler Kara toprağım altında gül direr elleri gördüm Kimi boyun egüp yatmış tenini toprağa katmış Anasına küsüp gitmiş boyrirn buranları gördüm Kimi zarı kılup ağlar zebâniler canın tağlar Dutuşmış sinleri oda çıkan dütünleri gördüm 9 Yûnus bunı kanda gördi gelüp bize haber virdi Alrlum vardı bilüm sasdı nitekim şunları gördüm Hakdan bana nazar oldı Hak kapusm açar oldum Girdüm Hakk’un haznesine dürr ü gevher saçar oldum Devlet tacı başa kondı ışk kadehi bana sundı Canum içdi ışkdan kandı karayı-akdaıı seçer oldum Esritdi ışka düşürdi ben hamıdum ışk bişürdi Aklumı başa divşürdi hayrı şerden seçer oldum Hayra döndi benlim işlim endişeden âzâd başum Nefsüınün başım kesdüm kanadlandum uçar oldum Göçenler menzile yitdi vardı anda karâr İtdi Ömür geçdi kavil yetdi könüldüm uş geçer oldum Miskin Yûnus bilişeli can u gönül virişeli Tapduğ’uma irişeli gizlü râzum açar oldum Dostdan heber geldi bana turayım andan varayım Muştulayana camımı vireyim andan varayım Şol bir iki arşun bizün ne yeni var ne yakası Kefen idüben egnüme giyeyim andan varayım 3 Cânahcı hod geliser emâneti vlr dlyiser Ben emâneti ıssına vireyim andan varayım Gitdi cânum kaldum eyle nâçâr olup girdüm yola Dostlar şâd oldugın bile göreyim andan varayım Münker ü Nekir geliser yır gök ün ile tolısar Ben bunlara cevâbını vireyim andan varayım 6 Yazugum çok günah öküş yürür idüm dünyâda hoş İtdüklerimün hisabm sorayım andan varayım Besledügüm nâzük teni terk itmiyem dirdim anı Kara toprağa ben anı karayım andan varayım Ben bu ömür hırmanını degdüm devşürd^im uşyine Yûnus eydür bu dükkânı direyim andan varayım Senden gelür cevr ü cefâ ben âh u vâh itmeyeyim Düşmüşem ışkun odma yanup nice dütmeyeyim Uş yürürem yana yana tap cigerüm döndi kana Işkundan oldum dîvâne uyuyuban yatmayayım 3 Senün ışkun denizine dü şubeni gark olayım Kimsenem yok elüm ala koma beni batmayayım Sekiz uçmağun hûrisi gelür ise bir araya Hergiz* mânendün olmaya senKanlara katmayayım Yûnus Emre sen bu sözi yüzbİn dir isen az ola İşidenler âşık ola igende uzatmayayım Ben bir aceb İle geldüm kimse hâlüm bilmez benüm Ben söylerem ben dinlerem kimse dilüm bilmez benüm Benüm dilüm kuşdilidür benüm ilüm dost ilidür Ben bülbülem dost gülümdür bilün gülüm solmaz benüm 3 Ol dost bana gelsün dimlş sundum kadeh alsun dimiş Aldum kadeh içdüm şarab ayruk gönlüm ölmez benüm Ne Tûr'um var ne turağum hiç yirde yokdur karârum Hakk’a münâcât itmeğe bellti yirüm olmaz benüm Sor turduğum yiri bana gelürsen gösterem sana Bir zerrece Hak 'dan ayru gözüm nesne görmez benüm 6 Tur tağında bir tecellî gör Mûsî'yp neler kıldı Yûnus ey dür Hak katında sözüm girü kalmaz benüm Her kancanı döner isem ışk-ıladur işüm benüm Oldur gönlümde teşvişüm hem ışkdur yoldaşum benüm Işksuzlara göynür özüm anun -ç ün fâş olur râzum Göricegiz âşıklan kaynar içüm taşum benüm