Yûnus Emre — Dîvân (Risâletü'n-Nushiyye dâhil)

3 Bu ışk bize rahmânîdür hem canuımızun canıdur Anun içün şeytân-ıla herdem bu savaşum benüm Benüm canum bir kuşdur kim gevdem anun kafesidür Dostdan haber gelİcegİz birgün uçar kuşum benüm Geldüm dünyayı seyr İtdüm ya bugün ya yann gitdüm Ben bunda eglenemezem bunda bitmez işüm benüm 6 Yûnus eydür ben âşıkam hem âşıkam hem sâdıkam Bu ayruk âşıklar gibi yokdur ârâyişüm benüm Ger r âzını söyler isem kimse dilüm bilmez benüm Eğer sabır eyler isem gönlüm karâr kılmaz benüm Iy uslular İy uslular siz eyidün ben nideyim Ol dost yüzin göreliden aklum başa gelmez benüm 3 Bunun gibi tertib ile işüm nice başa vara Elümden iş kaldı-y-ı$a canlımdan iş kalmaz benüm Ne delüyem ne usluyam neye benzer benüm işüm Işk denizine gark olup gönlüm cânum toymaz benüm Bu niahabbet odı benüıiı yüregümde yana-durur Denize gark olur-ısam söynüp hatâ kılmaz benüm 6 Yıl on İki ay bu ışk güli od içinde bltüp-durur Yandugumca artar kokum devrüm geçüp solmaz benüm Cümle Hak'a yol vardılar sabr-ıla Hakk’a irdiler Işkun aslı oddan-durur sabrumla hiç olmaz benüm Niçe didüm bu gönlüme var sabır eyle dek otur Şoidem dahi bedter olur ögüdümi almaz benüm 9 Bu Yûnus'un çün sûretl ölüp toprak olur-ısa Bâtınumdan ışk sevgüsi bilün ki hiç gitmez benüm Gözüm seni görmeğ-lçün elüm sana irmeğ-içün Bugün cânum yolda kodum yarın seni bulmağ-İçün Bugün cânum yolda koyam yarın ivazın viresin Arzeyleme uçmagunı hiç arzum yojc uçmağ-içün 3 Bana uçmak ne gerekmez hergiz gönlüm ana bakmaz İşbu benüm zânlığum değül-durur bîr bağ-içün Uçmağ uçmağum didüğün mü’minleri yeltedüğün Vardur ola birkaç hûrî hevesüm yok kuçmağ-içün Bunda dahi virdün bize ol hûriyi cüft ü halâl Andan dahi geçdi arzum azmüm sana kaçmağ-içün 6 Sufîlere vir sen anı bana seni gerek seni Hâşâ ben terk idem seni şol bir ala çardağ-içün Yûnus hasret-durur sana hasretini göster ana İşün zulüm değül ise dâd eylegil varmağ-içün İy yaranlar iy kardaşlar ecel ire ölem bir gün İşlerüme peşrnân olup kendüzüme gelem bir gün Yanlarımla kona elüm söz söylemez ola dilüm Karşuma gele amelüm n'itdümise görem bir gün 3 Oğlan gider danışmana salâdur dosta düşmana Şol dört tekbir namaz ile dahi tamâm kılam bir gün Beş kanş bez-durur tonum ilan çıyan yiye tenüm Yıl geçe obnla sinüm unıdulup kalam bir gün Başuma dikeler hece ne İrte bilem ne gice Âlemler ümidi hoca sana ferman olanı bir gün 6 Yûnus Emre sen bu.sözi dahi tamâm itmemişsin Yek yüriyeyin n’eyleyem üstâduma gelem birgün Zinhâr virmegil gönül dünyâ payına bir gün Dünyâya gönül viren düşe tayına bir gün * Bu dünya bir evrendür âlemleri yudıcı Bize dalu gelüben yuda t oyma bir gün 3 Gör ahi nicelerin topraklar kuçmış yatur Bizi de anlar gibi ala koyma bir gün Şol kuşun kim yuvası toğan katında ola Ol anda kaçan dura gide yayma bir gün Miskin bî-çâre Yûnus gördüm bildüm di Dut erenler eteğin düşgil suyına bir gün Andan yiğrek ne vardur kişi bile kendüzin Kendüzin bilen kişi kamulardan ol güzln Kişi gerek çok bile ol gerek öğüt ala Menzile irsem diyen yalvarsm hazin hazin 3 Bu yol yavlak uzak dur dünya ana duzakdur Bu duzağa uğrayan komaya kulavuzm Ben emin olsam diyen ya eminlik isteyen Geçsün bu kal-u kilden toprağa ursun yüzin Kim ere kullık ide ol azabdan kurtıla Mutlak ol yarlıganur kim gördise er yüzin "" 6 Yûnus bir haber virür işidenler şâd olur Gence uğrasam diyen izlesün izin izin Ol dost bize gelmez ise ben dosta girü varayın Çekeyin cevr ü cefâyı dost yüzin görü vireyln Sermâye bir avuç toprak anı dahi aldı bu işk Ne sermâye var ne dükkân hazara neye varayın

3, Kunlmış dükkân ü bazar dost İçine girmiş gezer Günâhum çok gönlüm sizer ben dosta çok yalvarayın Günlüm eydür dost benümdür gözüm eydür dost Gönlüm eydür göze sabr it bir dem haberin sorayın Hak nazar kıldııgı cana bir göz ile bakmak gerek Ana kim ol nazar kıla ben anı nice yireyin 6 Tapduğ'um eydür Yunus'a bu ışk Hakk'a irse gerek Kamulardan ol yücedür ben ana nice ireyin Şöyle hayrân eyle beni ışkun odına yanayın Her kancaru bakar-ısam gördüğüm seni sanayin Çün beni okır subhânum uş gönüldi gider canum Elden çıkaruban gönlüm bunda neye egleneyin 3 Yıdi tamu öldükleri katlanmaya bir âhuma Işkun gönlüm yağmaladı ben nice katlanaym Sekiz uçmak arzuların yitmiş bin hûri gelürse Aldamaya bu cânumı bunda nite aldanaym Senün ışkun tuydı cânum terkin urdum bu cihânun Hergiz bilinmez mekânun seni kanda isteyeyin 6 Herdem söylenür haberün hergiz bulınmaz esenin Götür yüzünden perdeyi dîdâruna köyüneyin Yidi deniz geçer isem yitmiş ırmak içer isem Susuzluğum kanmaz benüm dost şerbetiyle kanayın İlm-i hikmet okıyanlar ışkdan feragatdur bunlar Mansûr oldum asun beni kon dillerde söyleneyin 9 Al gider benden benliği toldur içüme senliği Gel sen beni bunda Öldür anda varup ölmeyeyin Yûnus Emre’mün bu sözi câna toldı avâzesi Kördür münkirlerün gözi ben nicesi göstereyin İy dost seni sevelden aklum gitdi kaldum ben Irmakları terk idüp denizlere taldum ben Bir zerre ışkun odı kaynadur denizleri Düşdüm ışkun odma dutuşuban yandum ben 3 Ol canda kİ ışk ola anda gussa olmaya Bu ışk bana gelelden gussam gitdi güldüm ben Bülbül de âşık olmış kızıl gülün yüzine Gördüm erenler yüzın hezâr destân oldum ben Bu ışkı bana virdün ben n’iderem kendüzüm İçüm taşum nur toldı dosta âşık oldum ben 6 Bir kun ağac-idüm yol üzre düşmiş idüm • Er bana nazar kıldı tâze cüvan oldum ben Yûnus glrçek âşıksan adum miskin kogıl Cümlesinden ihtiyâr miskinliği buldum ben Canlar canını buldum bu cânum yağma olsun Assı ziyandan geçdüm dükkânum yağma olsun Ben benliğümden geçdüm gözüm hicâbın açdum Dost vaslma irişdüm gümânum yağma olsun 3 Benden benliğüm gitdi hep mülkümi dost dutdı Lânıekâna kavm oldum mekânum yağma olsun Ta'allûkdan üzüşdüm ol dostdan yana uçdum Işk divânına düşdüm dîvânum yağma olsun • İkilikden usandum ışk tonım tonandum Derdün honına kandum dermânum yağma olsun 6 Varlık çün sefer kıldı dost andan bize geldi Viran gönül nur toldı cihânum yağma olsun Geçdüm bitmez sağmçdan usandum yaz u kışdan ' Bustanlar başın buldum bustânum yağma olsun Yûnus ne hoş dimişsin bal u şeker yimişsin Ballar balını buldum kovanum yağma olsun İlmimde gark olalı uş ben beni bilimezin Dilile söyleyüben vasfuna iremezin Sıfatun gelmez dile kandalığun kim bile Sunun söylemekliğe ben lâyık olımazm 3 Hem evvelsin hem âhir kamu yirlerde hâzır Hiç makam yokdur sensüz ben niçün görîmezin Görmedin delü oldum yanıldum günah kıldum Ussum aklum aldurdum esridüm ayılmazın Çünkim beni esritdün can u gönül iletdün Ayırma beni senden bulışdum ayrılmazın 6 Bana canı sen vlrdün Azrail'e buyurdun Senden artuk kimseye emânet virimezin İv Yûnus'ı yaradan götür hicâb aradan Sâdıkam yolında ben yalan da'vi kılmazın Bu ömrüm yok yire hare itmişem ben Canumı gör ne oda atmışam ben Kimesne kimseye itmemiş ola Anı kim kendüme ben itmişem ben 2 Amelüm rahtmı dirdüm götürdüm Kamu assum ziyâna satmışam ben Cihanda bir smuk saksıdan ötrü Günehlerüm yabana atmışam ben Amelüm ne ki varsa hep riyâdur Acebdür ihlâsı unutmuşam ben Glceye iresin! kimse bilmez Tûl-i emel başın uzatmışam ben Dükeli ömrüm! harcına sürdüm Ziyandan bellüdür ne utmışam ben Biçâre Yûnus 'un çokdur günâhı Anun dergâhına yüz tutmışam ben Âşıklara ne diyem ışk haberinden şirin Işkıla dinleyene eydeyin birin birin Dahi yir gök yoğ iken var-idi ışk bünyâdı Işk kadîmdür ezelî ışk getürdi ne varın

3 Evvel ezel bezminde kim dost yüzin gördiyse Anun canıdur âşık sor andan ışk haberin Işkı hiç bir nesneye mesel bağlasam olmaz Dünyada âhiretde ne dutısar ışk yirin Hayf-durur ışksuzlara ışkdan haber söylemek Kim gerçek âşık ise râzdmı ana dirin 6 Emânetdür sakıngıl ışk haberini zİnhâr Oturup değme yirde söyleme ışk esrarın Sarraflarım katında kaide şöyle-durur Kadrin bilmez kişiye göstermedi gevherin Yûnus'un havsalastf ışkıla tolmif-durur Derdin saklayımadı gensüz söyler ışk sımn Eğer ışkı seversen cân olasın Kamu derdine hem derman olasın Eğer dünyâ seversen mübtelâsın Ma’ânî sırrına kandan iresin 3 Cihan köhne saraydur sen beğisin Niçe bir ağuya barmak banasın Kanadsuz kuşlaym kaldun yabanda Kanadlu kuşlara kanda iresin Sana erden asâ gerek bu yola Tayanursan asaya tay anasın 6 Sözi bu Yûnussun güzelleredür Eğer âşık olursan uyanasın Ol vaktin bir olasın ikilikden kalasın Cansuz gel bu kapuya baki dirlik bulasın Can tuta gelür isen ger cânum var dir isen Canı şümâr idersen sağmcile kalasın 3 Bunda ne sağmç şümâr ya bunda kim kalur var Çün böyle düşdi sefer gerek yolda ölesin Derd ile ölmeyince dermâna irmeyesin Bir can yolda kor isen bin bin canlar bulasın Kalma fâni sağınca k^sd ile bakma gence Yüzbin cihanda bâtın 1 hâzinesin bulasın 6 Dadarsan ışk dadundan geçesin zâhirinden Ayrulığun odmdan ol vakit kurtılasm , İy Yûnus kanı aklun gensüzin söyler dilün Pâyânı yok bu yolın sen kanda tolanasm Daşdun yine deli gönül sular gibi çağlar mısın Akdun yine kanlu yaşum yollarumı bağlar mısın N’idem elüm irmez yâre bulınmaz derdüme çâre Oldum ilümden âvâre beni bunda eğler misin 3 Yavı kıldum ben yoldaşı onulmaz bağrımun başı Gözlerümün kanlu yaşı ırmağ olup çağlar mısın Ben toprak oldum yoluna sen aşuru gözedürsin Şu karşuma göğüs gerüp taş bağırlu tağlar mısın Haramı gibi yoluma arkurı inen karlu tağ Ben yârumdan ayru düşdüm sen yolumı bağlar mısın 6 Karlu tağlarun başında salkım salkım olan bulut Saçun çözüp benüm içün yaşın yaşın ağlar mısın Esridi Yûnus'un canı yoldayım illerüm kanı Yûnus düşde gordi seni sayru mısın sağlar mısın Aceb şu ylrde var m'ola şöyle garib bencileyin Bağn başlu gözi yaşlu şöyle garib bencileyin Gezerem Rûm ile Şam'ı Yukaru illeri kamu Çok istedüm bulımadum şöyle garib bencileyin 3 Kimseler garib olmasun hasret odına yanmasun Hocam kimseler olmasun şöyle garib bencileyin Söyler dilüm ağlar gözüm gariblere köynür özüm Meğer ki gökde yılduzum şöyle garib bencileyin Niçe bu derd ile yananı ecel ire bir gün ölem Meğer ki sinümde bulam şöyle garib bencileyin 6 Bir garib ölmiş diyeler üç günden sonra tuyalar Soğuk suyıla yuyalar şöyle garib bencileyin Hey Emrem Yûnus bî-çâre bulınmaz derdüne çâre Var imdi gez şardan şara şöyle garib bencileyin İlâhî bir ışk vir bana kandalığum bilmeyeyin Yavu kılaym ben beni isteyüben bulmayayın Şöyle hayrân eyle beni bilmeyeyin dünden güni İsteyeyin dâim seni ayruk nakşa kalmayayın 3 Al gider benden benliği doldur içüme senliği Dirliğünde öldür beni varup anda ölmeyeyin Gelürse göynüğüm dile kim söğe bana kim güle Bari yanaym derd ile hâlüm dile gelmeyeyin Uş yürürem yana yana cigerüm gark oldı kana Tap ışk eser itdi cana nice zârı kılmayayın 6 Senün kokun tuydı cânum terkini urdı cihânun Hergiz belürmez makamun seni kanda isteyeyin Bülbül olaym öteyin dost bağçesinde yatayın Gül oluban açılayın ayruk dahi solmayayın Mansur’Iaym dâra beni ayan göster anda seni Kurban kılayın bu canı ışka münkir olmayaym 9 Işk-durur derdün dermanı ışk yolında kodum cânı Yûnus Emre eydür bunı bir dem ışksuz olmayaym Anup kıyâıııet günini ağlaşalum ol gün içün Ol gün melâmet günidür ağlaşalum ol gün içün Ol günde yirler yanla cümle ölenler dirile Cümle günâhlar sonla ağlaşalum ol gün içün

3 Ol günde gök çatlayısar insan nice katlanısar Ol günde kim korkmayısar ağlaşalum ol gün içün Âh ol günün korkulan koca kılur ma'sûmlan Nice olur mücrimleri ağlaşalum ol gün İçün Ol gün katı efgan ola irkek dişi uryân ola Cümle ciğer biryân ola ağlaşalum ol gün içün 6 İy Yûnus Emre gir yola hâl bilmezüz kardaş n'ola Meğer derman Hak 'dan ola ağlaşalum ol gün İçün Hey yâranlar hey kardaşlar nic'ideyin n'ideyin ben Sen benüm kulum değülsin dir olursa n'ideyin ben Zelil magbun kala başum anda hiç dinmeye yaşum Mahşer güni İçüm taşum nâr olursa n'ideyin ben 3 Suç anıcak köynür özüm kan yaş ile tolar gözüm Yann Hak katında yüzüm kar'olursa n'ideyin ben Fesâd ile tolu içüm hey hoca bağışla suçum Kİ cehennem benüm içün yir olursa n'ideyin ben Ben fesâd içinde kaldum Yûnus ey dür artdı derdüm Sine vancağaz kabrüm dar olursa n'ideyin ben Allah evi ziyâretdür ben anda varmak isterin Muhammed'ün güzel nunn gözümle görmek isterin Hacılar deve katarlar kum denizine yatarlar Taşı şeytana atarlar ben am urmak isterin Yi di tolanan bansın görmez cehennem sûrısın Divşürüp nefsüm çerisin ben anı kırmak isterin Aceb Allah'ım işine yazmış kubbenün başına Hacerü'l-Esved taşma yüzümi sürmek isterin Yûnus eydür sözüm hakdur hiç ınzkum malum yokdur Çokdur günâhum çokdur boynumdan ırmak isterin Yokdur bende amel tâ’at ben n'ideyin n’eyleyeyin Kopucak rûz*i kıyamet ben n’ideyin n'eyleyeyin Dost bana su’âl idicek aklum başumdan gidicek Hicâb deri gark idicek ben n’ideyin n’eyleyeyin 3 Helaline ola hisâb haramına ola azâb Âsîye olıcak ikab ben n'ideyin n'eyleyeyin Yetmiş bin zebânî yide tamuyı haşr de ilede Mücrimlere heybet ide ben n'ideyin n'eyleyeyin Bir kez cehennem silkine âsîlere ide kine Yâ Rab iricek ol güne ben n’ideyin n’eyleyeyin 6 Âşıklar maksûda ire ârifler dost yüzin göre Şöyle mücrim yüzi kara ben n’ideyin n 'eyleyin Yûnus Emre derdün katı hayra geçmez bir tâ'ati Olmazsa Hak inâyeti ben n’ideyin n'eyleyeyin İy benüm kutsuz nefsüm kanda varasın bir gün Ecel avlayup yudar ele giresin bir gün Celüp göğsüne kona dutuşup cânun vana Bir kadeh şerbet suna içüp kanasın bir gün 3 Görmeğe gelenleri hâtırun soranları Sevgüll yaranları görmez olasın bir gün Yâranlarun geleler seni ta’cîlleyeler Soyalar tonlarımı üryan olasın bir gün Tap timar eyle tene yarak eyle bu câna Şol yılana çıyana nasîb olasın bir gün 6 Münkir ü Nekîr gele hâilenin düşvâr ola Arabça su'âl sora cevâb viresln bir gün Yûnus Emrem n’idesln kaçup kanda gidesin Erenler sohbetine gelmez olasın bir gün Azrail alur cânumuz kurur tamarda kanumuz Yuyıcağaz. kefenümüz saranlara selâm olsun Gider olduk dostumuza iremedük kasdumuza Namaz içün üstümüze turanlara selâm olsun 3 Sözdür sÖylenür araya kimse döymez bu yaraya İltüp bizi makbereye koyanlara selâm olsun Âşık oldur Hakk’ı seve Hak derdüne kıla devâ Bizüm içün hayır du'â kılanlara selâm olsun Âşık Yûnus söyler sözi kan yaş İle toldı gözi Bilmeyenler bllsün bizi bilenlere selâm olsun Çalab nurdan yaratmış canını Muhammed'ün Âleme rahmet sacmıs adını Muhammed'ün Dostum dimiş yaratmış hem anun kaydın yimiş Ümmetden yana korniş yönini Muhammed'ün 3 Muhammed bir denlzdür âlemi tutup-durur Yetmişbin peygamberler gölinde Muhammed 'ün Dünya malın dutmamış hiç emânet artmamış Terzi Bicüp dikmemiş tonını Muhammed 'ün Tanrı arslanı Alî sağında Muhammed'ün Hasen ile Hüseyn’i solında Muhammed'ün 6. Yılda yitmişbin hacı her biri niyyet ider Varur , ziyâret ider nûnnı Muhammed’ün Yunus Dede'm ışkludur eksiklüdür miskindür Her kim yimez mahrumdur honını Muhammed'ün ty yâranlar ly kardaşlar korkaram ben ölem diyü Öldüğüm! kayırmazam itdüğümi bulam diyü Birgün görinür gözüme aybum uralar yüzüme Endîşeden deli-olmışam n’idem ben ne kılam diyü 3 Eğer gerçek kul imişsem ana kullık kılayıdum Ağlayadum bu dünyâda yarın anda gülem diyü

Hemin geldüm bu dünyâya nefsüme kullık eyleyü Eyü amel işlemedüm azabdan kurtılam diyü İy bî-çâre miskin Yûnus günâhun çok n'eyleyesin Sığındum ol Allâhuma didi hem afv kılam diyü Düşdi önüme hubb*ül- vatan gidem hey dost diyü diyü Anda varan kalur heman kalam hey dost diyü diyü Gele sol Azrail duta assı kılmaz ana ata Binem şol ağaçdan ata gidem hey dost diyü diyü 3 Halvetlerde meşgul olanı dâim açılam gül olam Dost bağmda bülbül olam ötem hey dost diyü diyü Şol bir biş on arşun bizi kefen ideler eğnüme Dikem şol dünyâ tonların geyem hey dost diyü diyü Mecnûn oluban yüriyem yüce tağlan büriyem .. Mum olubam eriyem yanam hey dost diyü diyü 6 Günler giçe yıl çevrile üstüme sinlem obnla Ten çüriye toprak ola tozam hey dost diyü diyü Yûnus Emre var yolma münkirler girmez yolma Bahrî olup dost göline talanı hey dost diyü diyü Hak'dan gelen şerbeti içdük el-hamdü lillâh Şol kudret denizini geçdük el-hamdü lillâh Şol karşuğı tağlan mişeleri bağlan Sağlık safâlıkıla aşduk el-hamdü lillâh 3 Kunyıduk yaş olduk kanatlanduk kuş olduk Birbirimize iş olduk uçduk. el-hamdü lillâh Varduğumuz illere şol safa gönüllere Halka Tapduk ma’nâsm saçduk el-hamdü lillâh Beri gel banşalum yad isen bilişelüm Atumuz eyerlendi eşdük el-hamdü* lillâh 6 İndük Rum'ı kışladuk-çok hayr ü şer işledük XJş bahar geldi girü göçdük el-hamdü lillâh •* > ' - -r Dirildük bınar olduk irkilduk ırmağ olduk Akduk denize tolduk taşduk el-hamdü lillâh Tapduğ’un tapusında kul olduk kapusmda Yûnus miskin çiğidük ■ bişdük el-hamdü lillâh Âşık oldum erene irmeğile Hakkı buldum er yüzin görmeğile Ere İrdüm erde buldum maksûdum Bulımadum taşradan sormağıla 3 Her yire bakdum-ise er oturur Gönlin aldum yüz yire sürmeğile Hak'dan irer dürlü nasib canlara Olmaz-lmlş Kâ'be’ye varmağıla Kâ’be senün işiğündür bilmiş ol Bulımazsın yol çeküp ar’mağıla 6 Bmar-ıdum erenler kıldı nazar Deniz oldum dört yana ırmağıla Ün geldi Yûnus dur durdum örü Gözüm açdı kulağum burmağıla Miskinlikde buldılar kimde erlik var-ise ; Nerdüvandan yitdiler yüksekden hakar-ise Gönül yüksekde gezer dem-be-dem yoldan azar Taş yüzine su sızar içinde ne var-ise 3 Ak sakallu pir koca bilimez hâli nice Emek yimesün hacca bir gönül yıkar-ise Sağır işitmez sözi gice sanur • gündüzi Kördür münkirin gözi âlem münevver-ise Gönül Çalab’un tahtı gönüle Çalab bakdı İki cihan bedbahtı kîm gönül yıkar-ise 6 Sen sana ne sanursan ayruğa da anı san Dört kitabun ma’nâsı budur eğer var-İse Bildük gelenler geçmiş konanlar girü göçmiş Işk şarabmdan içmiş kim ma’nâ tuyar-ise Yûnus yoldan azuban yüksek ylrde turmasun Sinle sırat görmeye sevdüği didâr-ise tstedüğümi buldum eşkere cân içinde Taşra isteyen kendü kendü nihân içinde Kadimdür hiç ırılmaz ansuz kimse dirilmez Adım adım yir ölçer hükmi revân İçinde 3 Dutun diyü çağırur uğn dahi çağırur Bu ne acâyib uğrı bu çağıran içinde Siyâset meydanında galebeden bakan ol Siyâset kendü olmış girmiş meydân içinde Dartmış kudret kılıcın çalmış nefsün boynını Nefsini depelemiş elleri kan içinde 6 Sayrü olmış iniler Kur'an ünini dinler Kur'an okıyan kendü kendü Kur'an içinde Bu tılısmı bağlayan cümle dilde söyleyen Yire göğe sığmayan gelmiş cihân içinde Uğn olmış uğrılar girü kendüsi çakar Şahne kendüsi olmuş kendü zindân içinde imâret köşk ii saray yapan ol Kara nlkab dutunmış girmiş külhan içinde Başdan ayağa değin Hakdur ki seni dutmış Hak’ dan ayru ne vardur kalma gümân içinde Birisen birliğe gel ikiyi bırak elden Bütün ma’nâ bulasm sıdk u imân içinde 12 Girdüm gönül şehrine taldum an un batırma Işkıla gideriken iz buldum can içinde Bu İzüraİ izledüm sağum sollum gözledüm Çok acâylbler gördüm yokdur cihan içinde Yûnus senün sözlerün ma’nâdur bilenlere Söyleniser sözlerün devr-i zaman içinde İy kopuz ile çeşte aslun nedür ne işde Sana suâl sora ram eydivir bana uşda

Eydür kİ aslum ağaç koyın kirişi bir kaç Gel işrettim dinle geç aklı komaya leşde 3 Eydürler bana harâm ben uğnlık değülem Çünki aslum mismildür ne var-imiş kirişde Bana kiriş didiler ışka giriş didiler Benüm adum ışk virdi ben durmazam kolmaşda Şâdılığıla geldüm işbu âleme toldum Mürvetlere düzüldüm kodılar işbu düşde 6 Ağaç deri dirildi kirişile bir oldı Işk denizine taldı behane yok bu işde Mevlânâ sohbetinde sâz İle işret oldı Arif ma'nâya taldı çün biledür ferişte Ferişteyi anmakdan bilesin murad nedür Gice gündüz biledür senünile her işde 9 Ol feriştehler adı Klrâmen Kâtibin’dür Yazmakdan usanmazlar armazlar yaz u kışda Birisi sağ omzunda birisi sol omzunda Birisi hayran yazar birisi şer cünbişde Kâğıtları dükenmez ne hod mürekkebleri Aşınmaz kalemleri kaimlerdür o! işde 12 Hem meyhâneye varur hem büthâneye glrür Bunlar saklarlar seni sen gafilsin bu işde Yûnus imdi sübhânı vasf eylegil gönülde Ayru degül ârlfden bu kopuz ile çeşde Uş yine nazar oldı bu bizüm cânumuza ■ Muhammed bünyâd urdı dîn ü îmânumuza Peygamberler serveti din direği Muhammed Gör ne gevherler korniş bu bizüm kânumuza 3 Hay gel amel idelüm elümüz İrer iken Ecel irer ansuzın irmezüz sanumuza îy dirîğâ n’idelüm bizde amel olmarsa HıŞm idüp yapışalar bu kefen tonumuza Sonunlar geleler son hisab alalar Karanu sin içinde otura yanumuza 6 ölüm hakdur bilürsin nicün gafil oiursın ÂTt-âlI kasH İHJser oiinâhlıı cârmmııra Miskin Yûnus bu sözİ kendüzinden eyitmez Hak Çalab viıibidi sabak lisânumuza Bir İmâret göster bana kim som viran olmaya Kazan şol malı kim senden dökilüp glrü kalmaya Dökilüp kalısar malun ayruklar ala helâlün Senden girü kalan malun sana assısı olmaya • 3 Ol mal ki ol Halilîdür hayırlara yilter seni Ol mal ki ol Karun'undur ıssı hiç râhat olmaya İsrâfil sûrmı ura tağlar depeler sürüle Bir karınca cevâbını bin Süleyman virimeye Bu dünyâ hep ıssuz kala altunı malı dökile Sebil olubanı yata hergiz ıssı bulunmaya 6 Hey Yûnus Emre Ölince var yüri toğru yolunca Dünyâsını terk idenler yarın hazretde ölmeye Sana direm iy velî tur irte namazına Eğer değülsen öli tur irte namazma Ezan okur müezzin çağırur Allah adın Yıkma dînün bünyâdın tur irte namazma 3 Ağar pervâza kuşlar tesbîh okur ağaçlar Himmet alan kardaşlar tur irte namazına Namazı kıl zikr eyle elün götür şükr eyle öleceğin fikr eyle tur irte namazma Namaz kıl yarağ olsun ahretde gerek olsun Sinlende çırağ olsun tur irte namazına 6 Namaz kıl imâm-ıla yatmagıl gümân-ıla Gidesin îmân-ıla tur irte namazına Çıka gide can dahi şöyle kala ten dahi Derviş Yûnus sen dahi tur irte namazına Ol dost içtin ağlar-ısam gözüm yaşını kim sile Ya bunca âh u zârile bu gözyaşı becid gele İy yaranlar iy kardaşlar kime diyem ahvâlümi Ya şu benüm bu derdümün dermanını kim ne bile Âlem dermân olunsa sen süz derman olmayısar Sensüz derman nice ola çün gönülde dost sevile Ölüp sine girürisem etüm tenüm çürimeye Aynlmayam sevdüğümden çün giderin sevgiyile Ah d-ı sâbık dinilmedin henüz «Elest» buyrulmadın 01 benidüm ben ol-idi bes bu nicesi kesile Yâranlarum ey dür bana seni niçün göremedük Fürkate düşdi suretüm bir menzilden bir menzile Ol dost ile benüm işüm ölüp dahi bitmeyiser Ben nice ola kim bite çün gönülde dost sevile Yarın mahşer kopıcağaz kamu kul nefsiim diyiser Ben Yûnus'ı hiç anmayam Tapduğ'ı getürem dile Anma mısın şol güni sen gözün nesne görmez ola Düşe sûretün toprağa dilün haber virmez ola Çün Azrâil ine tuta assı kılmaz ana ata Kimse dövmez o heybete halkdan meded irmez ola Oğlan gider danışmana salâdur dosta düşmana Sonra gelmek peşimâna sana assı kılmaz ola Evvel gele şol yuyıcı ardınca şol su koyıcı İledüp kefen sancı bunlar hâlün bilmez ola

Ağaç ata bindüreler sinden yana göndereler Yir altına indüreler kimse ayruk görmez ola Üç güne dek oturalar hep işini bitüreler Ol dem dile getüreler ayruk kimse anmaz ola YûnuS miskin bu Öğüdi sen sana virsen yiğ idi Bu şimdiki mahlûkata öğüt assı kılmaz ola Kimün ne zehresl vardur sana kiline yontmağa Cümle âlem elündedür kim ne bilür el katmağa Viren alan sen olıcak kim cünbiş eyleyebile Her kandaşa kudret senün pir ü yiğit oynatmağa Cümle hazneler senündür kime dilersen vlresln Kimün ne zehresi vardur destursuz el uzatmağa İki cihânun varlığın kudret eli dutup-durur Yol yok-durur hiç kimseye sensüz bir adım atmağa Cümle âlemün üstine hayr u şerri saçan sensin Hışm u rahmet havâledür kendü aslına katmağa Tevfik inayet olmasa kim sebeb eyleyübile Her kandaşa kudret senün her işe el uzatmağa İblis ü Âdem kim olur bunda fuzullık eyleve Yirlü yirine sen kodun kul geldi kullık kılmağa İy yaranlar siz bu sözl dinlen gönül kulağıyla Can dudağı hâlis gerek ışk şarabını datmağa Bu dirliği tuyan camın hiç fikri bunda değüldür Yûnus dilin yumış-durur bu tevhidi eyitmeğe Her kime kim dervişlik bağışlana Kalpı gide pak ola gümişlene Nefesinden misk ile anber düte Budağımdan il ü şar yimişlene Yaprağı derdlüyiçün dermân ola Gölgesinde çok hayırlar işlene Âşıkun gözi yaşı hem göl ola Ayağından saz bitüp kamışlana Cümle şâir dost bağçesi bülbül! Yûnus Emre arada durraçlana Aklum başuma gelmedi ışk şarâbın datmayınca Kandalığum bilimedüm girçek ere yetmeyince Kendü bilişiyle kişi hiç irişe mİ menzile Allâh'a İremez kalur er eteğin d utmayınca Var din îman gerek İse eyü diril bu dünyada Yarın anda bitmez işün bugün bunda bitmeyince Çün bülbül âşıkdur güle nazar Hak’dan olur kula Bir keleci gelmez dile gönüllerde yanmayınca Gönüllerde bu râzumı sağınmaz dirdüm sözüm! Âşık ne katlanur söze ışk metâ'un satmayınca Bî-çâre Yûnus 'un sözin key âşık gerek anlaya o kus küldür n'evlesün öğütlemez ötmeyince Bir şâha kul olmak gerek hergiz ma’zûl olmaz ola Bir işik yastanmak gerek kimse elden almaz ola Bir kuş olup uçmak gerek bir kenara geçmek gerek Bir şerbetden içmek gerek içenler ayılmaz ola Çevik bahrî olmak gerek bir denize talmak gerek Bir gevher çıkarmak gerek hergiz sarraf bilmez ola Bir bağçeye girmek gerek hoş teferrüç kılmak gerek Bir taze gül kokmak gerek ol gül hergiz solmaz ola Kişi âşık olmak gerek ma’şûkını bilmek gerek Işk odına yanmak gerek ayruk oda yanmaz ola Kişi Hakk’ı bilmek gerek Hak v haberin almak gerek Bundayiken ölmek gerek varup anda ölmez ola Yûnus imdi var dek otur yüzüni hazrete götür Özün gibi bir er getür hiç cihâna gelmez ola Bir söz diyeyin sana dinle cânun var ise Kim tama'lık eyleme aklun sana yâr ise Ma'nada getürmişier kardaşdan yâr yiğrekdür Oğuldan dahi datlu eğer toğn yâr ise Gördün yârun eğridür nen var ise vir kurtul Uslulardan öğütdür işitdüğün var ise Ansuz sözün gör nedür çok söz hayvan yükidür Arife bir söz yeter tende gevher var ise Etmek yiyüp tuz basmak ol nâ-merdler İşidür Etmek anı komaya tuzun hakkı var ise Eylük erün yândur ölürse- uçmak yirldür Senden sonra söylenür ne dirliğim var ise Yûnus miskin delüdür hem sözinden bellüdür Ayıblaman yârenler eksüklüği var ise Hak kelâmında öğdüği hûıiler indi sohbete Mü’min kulma virdüği hûıiler İndi sohbete Hep hûıiler zikr itdiler vatanın anup gitdiler Bizi derde bırakdılar hûıiler İndi sohbete Aklar konuşlar başma yaşı karışmaz yaşma Sordum şol ömrüm kuşma hûıiler indi sohbete Teşbihleri çini taşdan gördüm aklum gitdi başdan Gözler görmez oldı yaşdan huriler indi sohbete Sohbetleri sâkln sakin Allah’a olmuşlar yakın İmânun şeytandan sakın huriler indi sohbete Sohbetleri yavaş yavaş dillerinden gelmez savaş İmân Kur’ân ile yoldaş hûrîler indi sohbete

Anlardur cennetde yatan Muhammed eteğin tutan Bize şefâ’atçi olan hûıiler indi sohbete Yûnus Emrem ey dür görsem makâmına dahi İrsem Hakkım didânm görsem hûrîler indi sohbete İbrahim Peygamber Halil nazar kılmış ana Çelil Kalduk beryelerde zelil gel varalum Muhammed'e Berye kumlarım çeken varuban ziyâret iden Arafât'a inüp çıkan gel varalum Muhammed’e Şam’dan yana bir kapusı nûrdan yalabur yapusı Şefâ’at umar hepisi gel varalum Muhammed'e Mekke’nün ortası kara hem nazar itdüm dört Yâra Âşık oldum Peygamber’e gel varalum Muhammed'e Âb-ı Zemzem suym içen çok tevbe istiğfar iden Ol Habîb'ün nûnn gören gel varalum Muhammed'e M uh amme d yatur nûrile çevresi tolu hûrile Varan doyısar nûrile gel varalum Muhammed’e Bu Yûnus eydür ma'bûdum fenâ dünyâdan el yudu İki cihanda muradum gel varalum Muhammed'e San’atün yiğreği çün namaz imiş hoş pişe Namaz kılan kişide olmaz yavuz endîşe Tanlacak tun gelgil elüni suya urgıl Üç kez salâvat virgil andan bakgıl güneşe Allah buyruğm dutgıl namaz un kılup gitgil Namâzun kılmaymca zinhâr varmagıl işe Evünde helâlüne beş vakt namaz öğretgil öğüdün dutmaz ise yazuğı yokdur boşa Namâz kılmaz klşinün kazanduğı hep harâm Bin kızılı var ise birisi gelmez İşe Namâz kılmayana sen müsülmandur dlmegil Hergiz müsülman olmaz bağn dönmişdür taşa Yûnus imdi namâzun komagıl sen kıla gör Ansuzın ecel irer ömür yetişür başa Bir acâyib ışk geldi bende bu hâl üstlne Göğsüm! taht idindi oturdı can üstlne Sen sultansın ben kulam sen gülsin ben bülbülem Hükmün âleme yiter ne kim var kul üstlne Evvel bahâr oltcak ağaçlar tonanıcak Gör nice medh iderler bülbüller gül üstlne Görürsin âşıkları gezerler halk içinde Kişi var görmez gözi oturmış yol üstine Sözler eyitdüm diyü Yûnus nükte eytmegil Dahi ylğrek eydür var el vardur el üstine Yine yaz günleri geldi söyle bülbülcüğüm söyle Cümle çiçekler zeyn oldı söyle bülbülcüğüm söyle Kış çıkıcak İrdi bahâr cânum gafletden uyar Cennete döndl her diyar söyle bülbülcüğüm söyle Yeşil ton geydi ağaçlar pervâz urup uçar kuşlar Nefesim canlar bağışlar söyle bülbülcüğüm söyle Işk i|e eylegil cûşı gider gönlünden teşvişi Çıkuban gülzâra karşı söyle bülbülcüğüm söyle Kuru dikende gül biter hasretinden gine yiter Dertli mİ oldun benden beter söyle bülbülcüğüm söyle Bülbül âşıkdur güle âşıkun hâlin kim bile Güle karşu hoş ışk ik söyle bülbülcüğüm söyle Kudret haznesi açıldı âleme rahmet saçıldı Hülle tonları biçildi söyle bülbülcüğüm söyle Şeyhüm andadur ben bunda cânum karar kılmaz tende Zârılığum dün ü günde söyle bülbülcüğüm söyle Kanadun açabllürsin açuban uçabilürsfn Deryâlar geçebilürsin söyle bülbülcüğüm söyle Yuvandan yavrun aldılar seni divâne kıldılar Zaman böyle-olur didiler söyle bülbülcüğüm söyle Geçdl ya ömrümün varı kor gidersin bu gülzân Yûnus’ un mûnisi yâri söyle bülbülcüğüm söyle İçümde bir derd oldı diyeyln dervişlere Dervişlerün kademi kutludur her işlere Her kimün ki derdi vardur derman isteyü gider Benüm dermânum sensin bağrumdagı başlara Işkdan sabak ahırsın hem key katı bilürsin Nite revâ görürsin hidmeti dervişlere Işkunun cefâsından dünin günin ağlaram Akan bunar ne misal gözden inen yaşlara Câna duzak kuralum şâyed ışk ele gire Işkı niçe olurlar soralum dutmuşlara Şöyle hevâyî gelür duzak ilmin kim bilür Nice duzak kuralum bu konmaduk kuşlara Yûnus gönlün alam sen kime söyleyesin Sorar-ısan sor indi sen am bilmişlere Durdum vardum sinlere du'â kıldum bunlara Gördüm kefenler yatur bulaşuban kanlara Kimi kız kimi gelin dünyâdan çekmiş elin Gördüm ölenler hâlin diyem işidenlere Yatur şeyh ü dânişmend çürümiş sünük ü ten Yoldaş olursa iman ya ne gussa bunlara Yatur yiğid ü koca ne»İrte bilür ne glce Ne kapu var ne baca girmiş gülistanlara Gördüm oğlancuklan uçmakdadur canlan Ne soru var ne hisâb girmiş gülistanlara Âşık Yûnus gör n'İder, dünyadan göçmiş gider Çağıru namazadur salâdur gelenlere Dostdan haber kim getürdi sorun seher yillerine Hak Çalabilin bltitmesün aynılığın kullarına

Vay bu aynlık firâkı dünyâ kime kaldı bakî Hak Çalabum olmış sâkî kadeh sunar kullarına Ol kadehün İçi toh anı içen olur deli Ol hocamın tâlibleri bil bağlamış yollanna Hocamun talibi çok 'dur hiç bundan kem teri yokdur Şunun mürşidi hak'dur uymaz nâsun allarına Nefsine muhâlif kişi turmaz akar gözi yaşı Bunda nefse uyan kişi t almaz Kevser göllerine Kevser havzına talanlar ölmezden öndin ölenler Nefsini düşmen bilenler konar Tûbâ t allarına Tûbâ falından uçanlar yüce makamlar geçenler «Şarâben tahûr» içenler banmaz dünyâ ballarına Bu ma’nîden kimse almaz anda varan yine gelmez Bu dünyâya kimse kalmaz gelen göçer illerine İy miskin Yûnus n'eylesün derdini kime söylesün Bir dem tecribe eylesün bu dünyân un hâllerine Kime kim dost gereğlse eydeyin ne kılasım Terk eyleye kendüzini hiç anmaya n'olasım Resml-durur âşıklarım dost yolmda kurban olmak Minnet dutar cümle âşık cânmı ışk alasmı Her kim âşık olmadıysa kurtılmadı mekr elinden Kamusından ışk ayırur dünyâ ahret belâsını Lâyık değüldür değme can dost yolma hare olmağa Ümit dutar cümle âşık dosta kurban olasını Dostdan yana giden kişi kendüzinden geçmek gerek Dost yağmalar can şarmı alup gönül karasım Dost yolma könilene girü dönmek olmayısar ” Bilme misin bu kamusı senden girü kalasını Sûret gözi ne göriser dost meclisi kanda-durur Can kulağıdur işiden bu âşıklar nâlesini Bu dünyâda dostdan artuk Yûnus nesneyi sevmedi Bilmez misin gayretsüze dost u düşman güleslni Çalab viribiye sana bir gün ecel serhengîni Gele görine gözüne azdura benzün rengini Eyde sana emâneti ıssı diler tapşuraym Ala senden emâneti ide senünle çengini Emâneti senden ala gevdeni kuru boş sala Vebâller boynunda kala nefsün ura gül-bângini Malun u varım ly paşa hısmun kavimün üleşe İledeler seni haşa göresin sinün tengini Seni sinimde koyalar menzil mübârek diyeler Üstine tiz tiz yumalar dünyâmın hâk ü sengini Karanu yirde olasm amelün ile kal asm Ah Idüben çok çalasın âhır pişmanluk çengini Yûnus imdi tevbeye gel can şendeyken eyle amel Işk-ıla gel kuşamgör bu dervişlik pelhengini Bir su’âlüm var sana iy dervişler ecesi Meşâyih ne buyurur yol haberi nicesi Vİrgil suâle cevab dutalum olsun savâb Şu'le kime gösterür ışk evinün bacası Evvel kapu şeriat emr ü nehyi bildürür Yuya günahlarum herbir Kur 'an hecesi İkincisi tarikat kulluğa bil bağlaya Yolı toğru varanı yarlıgaya hocası Üçüncisi nya'rifet can gönül gözin açar Bak ma'nâ sarayına arşa değin yücesi Dördüncisi hakikat ere eksük bakmaya Bayram ola gündüz! Kadir ola gicesi Bu şeriat güc olur tarikat yokuş olur Ma'rifet sarplık-durur hakikatdur yücesi Dervişün dört yanmda dört ulu kapu gerek Kancanı bakar-ısa gündüz ola gicesi Ana iren dervişe iki cihan keşf olur Anun sıfatın öğer ol hocalar hocası Dört hâl içinde derviş gerek siyâset çeke Menzile irmez kahır yol eri yuvacası Kırk kişi bir ağacı tağdan gücin indüre Ya bunca mürid muhib sırat nice geçesi Küfrün atarken sakm îmânun urm ayasın Yoksa sırsın güveci sebil olur güveci Dört kapudur kırk makam yüzaltmış menzili var Anı irene açılur vilâyet derecesi Âşık Yûnus bu sözİ muhal diyü söylemez Ma’nâ yüzin gösterür ol şâirler kocası Kaçan ol mahbûb-i cihan benüm gözüme tuş oldı Gönlüm cânum virdüm ana ışkı bana yoldaş oldı Gönlüm eydür benem kuiı cânum eydür ben em kulı Hiç bilmezem kimündür ol ara yirde savaş oldı Bu ikisi arasmda bildüm devlet benüm imiş Hiç danışığum yoğiken başımı anımla hoş oldı Anı seven âşıklarım söyler isem sıfâtmı Anun ışkı urganımda koyundan da yavaş oldı Bir dem anunla dirliğüm bin ömrümden iyü imiş Andan ayru geçen günüm yüreğümde bir baş oldı Her kancanı bakar-ısam oldur gözüme tuş olan Önüm ardum sağum solum gencyaz oldı ger kış oldı Hızr u İlyas değül iken ölmez dirliğe sataşdum Hergiz yimez içmez iken içüm toptolu aş oldı

Cümle âlemim gönünde vardur anun mahabbeti Anı candan sevmeyenim bil kim imâm taş oldı Senün ışkun odı meğer sıçramaya kimesneye Bir zerre değdi Yûnus 'a cihan içinde fâş oldı Bencileyin gören kişi ben sevdüğümün yüzini Delü ola t ağa düşe yavu kula kendüzini Ben nicesi diyübilem cemâli tertibin anun Kim can dudağıdur dadan anun kılıncı tozını Her nereye varur-ısa ol şirin hulu dllberüm Yitmişlki millete ol geçürür dürlü nâzım Kişi neyi severise dilinde sözi ol olur Gensüz söyleyesüm gelür dâimâ anun sözini Kişi kendüliğiyile dosta lâyık olmaz-imiş Mahabbet burcmda ol kor âşıklarım ılduzmı Derdsüzlere benüm sözüm benzer kaya yankusma Haldaşı bilür kişinün gönünde gizlü razını Bu Yûnus'un gördüğini eğer zühre göreyidi Çengini elden bırağup unudayıdı sazım Postdan haber sorar-ısan güzâf değüldür dost işi BeUü bilün hiç nesnedür bu cihanda dostsuz kişi Her kim ki dost yüzin göre dost dost diyü canın vire Ol vaktin ol dosta ire umda cümle teşvişi Kim yol buhsardur ana ol kıgırur andan yana Devlet irdi andan bana hâcet degül hümâ kuşı Dost iş! aceb iş-durur can denize talmış-durur Cansuzlara bir düş-durur gel yorasın sen bu düşl Dost ışkından âlem toldı herblr âşık andan oldı Işkstiz biten çiçek soldı ışkıledür dosthk hoşı Nice dlyeyin ben anı kabûl itmez yüzbin canı Ana lâyık kıymet kanı yokdur an un deki tuşı Işkı seve âşık gerek ne olısar ışkdan yiğrek Işkdur yire göke direk kalanı hep söz öküşi Yûnus imdi sen beniken âşıklara ne sen ve ben Yoklıkdamış dostı seven komaz ayruksı bakışı 01 çalabumun ışkı bağrumı baş eyledi Aldı benüm gönlümi sırrumı faş eyledi Hergiz gitmez gönülden hiç eksük olmaz dilden Çalab kendü nûnnı gözüme tuş eyledi Can gözi anı gördi dil andan haber virdi Can içinde oturdı gönlüm! arş eyledi Bir kadeh sundı câna can içdi kana kana Tolu geldi peymâne canı serhoş eyledi Esrük oldı cânumuz dür döker lisân umuz Ol Çalabumun ışkı beni serhoş eyledi Ben kaçan derviş olam tâ ki ana iş olanı Yüzbin benüm gibiyi ışk hırka-pûş eyledi Yûnus imdi avmur dostı gördi sevinür Erenler mahfilinde ışka cünbiş eyledi Toldur bize sun kadehi ışk şarabından iy sâki Ol denizden içür bize k’andaıv içer şeyh ü fakı Sohbetümüz iiâhidür sözümüz kevser suyıdur Ş âh um uz şahlar şâhıdur çalgumuzdur dost firakı Kim ki bir dem sohbet ola müftî müderris mât ola Bir İlâhî devlet ola andan İçen oldı bâki Hırkayıla tac yol virmez fereciyle âlim olmaz Din diyanet olmayıcak okısan yüzbin varakı Okıdun yidi Mushafı hâ tâat gÖsterür safî Çünki amel eylemedün gerekse var yüz yıl okı Bin kez hacca vardun-ısa bin kez gazâ kıldun*ısa Bir kez gönül kırdun-ısa gerekse var yollar dokı Gönül mİ yiğ KâT>e mi yiğ eyit bana aklı iren Gönül yiğ-durur zîre kim gönüldedür dost turağı Gönüllerin konşılarun ısmarladı Hak Resûl’e Mi’râc gicesi dostile bu keleci oldı bâki • Yûnus işün budur (hemin) dutgıl gönüller eteğin Dilersen bâki olasın gönüller oldılar bâki Sana ibret gerek İse gel göresin bu sinleri Ger taş-ısan eriyesin bakup göricek bunlan Şunlar ki çokdur mallan gör nice oldı halleri Sonun bir gönlek geymiş anun da yokdur yenleri 3 Kanı mülke benüm diyen köşk ü saray beğenmeyen Şimdi bir evde yaturlar taşlar olmış üstünleri Bunlar eve girmeyeler zühd ü tâat kılmayalar Bu begligi bulmayalar zîrâ geçdi devranları Kanı ol şîrîn sözlüler kanı ol güneş yüzlüler Şöyle gayip olmış bunlar hiç belürmez nişanları 6 Bunlar bir vakt begler idi kapucılar korlar idi Gel şimdi gör bilmeyesin beg kangıdur ya kullan Ne kapu vardur giresi ne yimek vardur yiyesi Ne ışık vardur göresi dün olmışdur gündüzleri Birgün senün dahi Yûnus benven didüklerün kala Seni dahi böyle ide nitekim itdi bunlan

Ben bunda seyr ider iken aceb sırra irdüm ahi Bir siz dahi sizde görün dbstı bende gördüm ahi Ben de bakdum bende gördüm benüm İle ben olanı Sûretüme cân vireni kimdüğüni bildüm ahi İsteyüben bulımazam ol ben isem ya ben kanı Seçemedüm andan beni bir kezden ol oldum ah! Sûret toprakdur diyeni gönlüm kabûl itmez anı Bu toprağım cevherini hazrete irgürdüm ahi Münkir kişi tuymaz bum dertlülerün sezer câm Ben ışk bağı bülbüliyem ol bağçeden geldüm ahi Ma'şûk benümledür bile ayru değül kıldan kıla Irak sefer bizden kala dostı yakın bildüm ahi Değme bir yol kandan bana tağılmayam değme yana Kutlu oldı seferüm hoş menzile irdüm ahi Mansûr idüm ben ezelde anun içün geldüm bunda Yak külümi savur göğe ben «Ene'l-Hak» oldum ahî Ne oda yanam tağılam ne dara çıkam boğulanı İşüm bitince yüriyem teferrüce geldüm ahî Mün’im oldum yohsul iken benüm oldı kevn ü mekân Yirden göke magrib maşrık yire göke toldum ahi Nitekim ben beni bildüm bu oldı kim Hakk’ı buldum Korkum anı bulıncadı korkudan kurtuldum ahi Yûnus kim öldürür seni viren alur gine canı Bu canlara hükm ideni kim idüğin bildüm ahî Menzili- ırak bu yolun bu yola kim varası Müşkili çok bu yolun bunı kim başarası Bu yola yarak gerek çok eksük gerek gerek Key demür yürek gerek bu sarp yola varası İnce sırat köprüsi sıfat imiş bu yolda Dosta giden kişinün toğnlıkdur çâresi Kimde kim toğnlık var Hak Çalab anı sever İki cihâne yarar ol erün sermâyesi. Toğnlık mancınığı istigfâr taşıyıla Toğru vardı atıldı yıkıldı nefs kal'ası İman aldanguclan bilün çokdur bu yolda Nefsine uy anlanın gitmez "yüzi karası Yüzbin rlyâ çerisi bilün vardur bu yolda Nefs öldürmiş er gerek ol çeriyi kırası Yûnus imdi salâdur gel gidelüm yoklığa Gözlenin lâyık ise dost dîdânn göresi Niçe bir besleyesin bu kaddile kameti Düşdün dünyâ zevkına unutdun kıyameti Düriş kazan yi yidür bir gönül ele getür Yüz Kâbe'den yiğrekdür bir gönül ziyâreti Uslu değül delüdür halka sâlûslılk satan Nefsin Müsülmân itsün var ise kerameti Yüzbin peygamber gele hiç şefaat olmaya { Vay eğer olmaz ise A İlâh 'un inayeti Nefsin Müsülmân iden Hak yolın toğru varur Yarın ana olısar Muhammed şefâati Yûnus imdi sen dahi girçeklerden ohgör Girçek erenler imiş cümlemin ziyâreti Erenler bir denizdür âşık gerek talaşı Bahrî gerek denizden girüp gevher alası Gine biz bahrî olduk denizden gevher alduk Sarraf gerek gevherün kıymetini bilesi Yüri var ebsem ol-a ne slmsârlık satarsın Alî gibi er gerek işbu sırra iresi Muhammed Hakk’ı bildi Hâkk’ı kendüde gördl Cümle yirde Hak hâzır göz gerekdür göresi Bile rızkımı Hak 'dan «Nahnu kasemnâ» pinhan Nefsin bilmiş er gerek göz hicâbm silesi Didüm işbu nefesi âşıklar hükmiyile Bahılhksuz er gerek bir karara turası Âlimler kitâb düzer karayı aka yazar Gönüllerde yazılur bu kltabun sûresi Yüri hey sûfi zerrak ne sâlûslık satarsın Hak'dan artuk kim ola kula dilek viresl Hak turağı gönülde âyâtı var Kur’an’da Arş dan yukaru canda ışk burcunun kulesi Şöyle delü olmışam bilmezin dünden güni Yüreğümde işledi ışk okınun yarası Gel imdi miskin Yûnus dut erenler eteğin nlesi mlskinlikde yoğluğ imiş çâresi Işkun aldı benden beni bana seni gerek seni Ben yanaram düni güni bana seni gerek seni Ne varlığa sevinürem ne yokluğa yirinürem Işkun ile avmuram bana seni gerek seni Işkun âşıklar öldürür ışk denizine taldurur Tecellîyile toldurur bana seni gerek seni Işkun şarâbından içem Mecnûn olup tağa düşem Şensin dün ü gün endişem bana seni gerek seni Sûfİlere sohbet gerek ahîlere ahret gerek Mecnunlara Leyli gerek bana seni gerek seni Eğer beni öldüreler külüm göğe savuralar Toprağum anda çağıra bana seni gerek seni Yûnus'durur benüm adum gün geldükçe artar odum İki cihanda maksûdum bana seni gerek seni -

Ömrüm beni sen aldadun ah n'ideyin ömrüm seni Beni deprenimez kodun ah n’ideyin ömrüm seni' Benüm derdüm hep sen idün cânum içinde cân idün Hem sen bana sultân idün ah n’ideyin ömrüm seni Gönlüm sana eğler idüm gül diyüben yiyler İdüm Garibseyüp ağlar idüm ah n’ideyin ömrüm seni Gider imiş bunda gelen dünya işi cümle yalan Ağlar ömrin yavı kılan ah n’ideyin ömrüm seni Hayrum şerrüm yazılısar ömrüm ipi üzüliser Gİdüp sûret bozulısar ah n’ideyin ömrüm seni Bari koyuban kaçmasan göçginci gibi geçmesen Ölüm şarabın İçmesen ah n’ideyin ömrüm seni Bir gün ola sensüz kalam kurda kuşa öyün olam Çüriyüben toprak olam ah n’ideyin ömrüm seni Miskin Yûnus bilmez misin yohsa nazar kılmaz mısın Ölenleri anmaz mısın ah n’ideyin ömrüm seni Kime gönül virür isem benüm ile yâr olmadı Hâlüm bilüp derdüm sorup bana vefâdâr olmadı Hak’dan meğer takdir idi âşık oldı gönlüm sana Hiç kimseler bencileyin ışka giriftâr olmadı Işkdan şikâyetüm yokdur kendü tâli’ümden-durur Kendü yolın aramayan âdem değül er olmadı Işk bir ulu hil’at-durur bir niçeye virür Çalab Bir niçeler kaldı mahrum ışkdan haberdâr olmadı Işk bir uludan nazardur âşık canlar erenlerdür Işka düşmeyen gönüller viran-durur şar olmadı İbrahim'e Nemrûd odm ışkdur gülistan eyleyen Işkdan nazar ericeğez gülzâr oldı nâr olmadı Hak yaratdı ylri göki ol Ahmed'ün dost lığına «Levlâk» ana delil oldı ansuz yir gök var olmadı lşkda kahırlar çok olur âşıklara gayret gerek Yûnus âşık oldun-ısa âşıklarda âr olmadı Geldi geçdi ömrüm benüm şol yil esüp geçmiş gibi Hele bana şöyle geldi şol göz yumup açmış gibi İşbu söze Hak tanukdur bu can gevdeye konukdur Bir gün ola çıka gide kafesden kuş uçmış gibi Miskin âdem oğlanım benzetmişler ekinciye Kimi biter kimi yiter yire tohum saçmış gibi Bu dünyada bir nesneye yanar içüm köynür özüm Yiğid iken ölenlere gök ekini biçmiş gibi - Bir hastaya vardun ise bir içim (su) virdün ise Yarın anda karşu gele Hak şarâbın içmiş gibi Bir miskini gördün İse bir eskice virdün ise Yarın anda sana gele Hak libâsın biçmiş^ gibi Yûnus Emre bu dünyada iki kişi kalur dirler Meğer Hızır İlyâs ola âb-ı hayât içmiş gibi Halâl kıldı ma'şûka âşık kendü kanını Ma’şûk nakşından okur ışk eri Kur’ânını Yârdan ayru olınca asılup ölmek yiğdür Âşık kendü bıragur boynma urganım Gitmez âşık gözinden hergiz ma’şûk hayâli Nitekim Zelhâ virür Yûsuf’un nişânuu Dirlik budur âşıka ma’şûk yobnda öle Sorarlar ise eydem âşıkun burhanını Belkıs ile Süleyman ışka düşdi bir zaman İsteyüp bulmadılar bu derdün dermânını Gökdeki Hârut Mârut ışk içün indi yire Zühre yüzin göricek unutdı Rahmanım Güzâf görmen siz ışkı kime uğradıyısa Sultânı iltür başdan yitürür hanmânını Ferhad bu ışk yolmda başın külünge dutdı Husrev Şîrîn derdinden dosta virdi cânım Leylî’yle Mecnûn işi aceb gelür bu halka Abdü’r-Rezzak terk itdi ışk içün îmâmnı Zemâne vefâlan cefâ gelür Yûnus’a Bir toğn yâr bulıcak fidî kılur cânrnı Müsülmanlar kim görmişdür âşık tevbe ltdügini Ya kini işitdi denize od düşüben dütdüğini Şâhum senün ışkun odı düşdi gönül deryâsma Aceblerler kaynayuban ma’rifetler yetdüğini Yüzbin Isî'yile Mûsî ışkunda ser-gerdan gezer Aceblerler beni dahi ışk nehengi yutduğını Yüzgeçlük öğrenmeyen kul ko girmesin bu denize Işk deryâsı dipsuz-durur aceblemen batduğını Sarrâflığı öğrenmeyen bu gevheri boncuk sanur Varur virür yok nesneye bilmez neye satduğını Her kim ol dost didârım bunda ayan görmez-ise Yarın ol ser-gerdan geze hiç bilmeye n'ltdüğini Uşda Yûnus miskin eydür Tapduğ'umtız dost yüzldür Bunı anlamayan bilmez ma'nâ neye gitdüğini Severem ben seni candan içeri Yolum ötmez bu erkândan İçeri Nireye bakarisam toptolusun Seni kanda koyam benden içeri O bir dilber-durur yokdur nişanı Nişan olur mı nişandan İçeri Beni sorma bana bende değülven Sûretüm boş yürür tondan İçeri

Beni benden alana irmez elüm Kadem kim basa sultandan içeri Tecelliden nasib irdi kimine Kİminün maksûdı bundan içeri Kime dldar güninden şule değse An un şu’lesi var günden içeri Senün ışkun beni benden alupdur Ne şirin derd bu dermandan içeri Şeriat tarikat yoldur varana Hakikat ma’rifet andan içeri Süleyman kuş dilün bilür didiler Süleyman var Süleyman'dan İçeri Unutdum din diyânet kaldı benden Bu ne mezheb-durur dinden içeri Dinün terk idenün küfürdür işi Bu ne küfürdür îmandan içeri Geçer iken Yûnus şeş oldı dosta Ki kaldı kapuda andan içeri Bakduğum yüzde gördüm Tapduğumun nûnnı Maksûdum bugün bildüm n'iderem ben yarını Yannum bugün bana hoş bayram düğün bana Düşde getir ün bana işidün ahbânnı 3 Dostun haberi bile nefsün sana yâr eyle Bak dosta yarağ eyle bu vücûdun şanm Vücûda gelmeyince kimse Hakk’ı bilmedi Bu vücuddan gösterdi dost bize dîdânnı Erin dîdânn gördüm güman terkini vurdum Dost bağçesine girdüm görmege gülzânm 6 Dostun yüzİ gül bana âşıkam bülbül ana Kaykımazam dört yana çün buldum ışk erini «Elestü bi rabbiküm» Hak'dan nida gelicek Mü'minler «belî» diyüp itdiler ikrânnı Yûnus küfür elinden şikâyete geldiler İy sultânum gerçek er kes gider zünnârını Yort iy gönül sen bir zaman âsûde fâriğ koş yüri Korkma kayurma kimseden gussa vü gamdan boş yüri Hakikate bakar isen nefsün sana düşman yiter Var imdi ol nefsün ile unş savaş tokış yüri Nefsdür eri yolda koyan yolda kalur nefse uyan Ne işün var kimseyile nefsün e kakı buş yüri Diler-isen bu dünyânun şerrinden olasm emin Terk eyle bu kibr u kini hırkaya gir derviş yüri Ister-isen bu dünyâda ebedî sarhoş olasm Işk kadehün tolu getür yıl on~ikİ ay sarhoş yüri Kimse bağına girmegil kimse güllni dirmegil Var kendü ma’şûkun ile bağçede ol alış yüri Gönüllerde iğ olmagıl mahfillerde çiğ olmağı! Çiğ nesnemin ne dadı var gel ışk odına biş yüri Yûnus imdi hoş söylersin dinleyene şerh eylersin Halka nasihat satmca er ol yolmca koş yüri Ben yürürem yana yana ışk boyadı beni kana Ne âkılem ne divâne gel gör beni ışk n’eyledi Geh eserem yeller gibi geh tozaran» yollar gibi Geh akaram seller gibi gel gör beni ışk n’eyledi Akar sulayın çağlaram derdlü ciğerimi dağlaram Şeyhüm anuban ağlaram gel gör beni ışk n’eyledi Ya elüm al kaldur beni ya vasluna İrdür beni Çok ağlatdun güldür beni gel gör beni ışk n 'eyledi Ben yürürem ilden ile şeyh soraram dilden dile Gurbetde hâlüm kim bile gel gör beni ışk n'eyledi Mecnûn oluban yürürem ol yân düşde görürem Uyanup melûl olura m gel gör beni ışk n'eyledi Miskin Yûnus bî-çâreyem başdan ayağa yâreyem Dost ilinden âvâreyem gel gör beni ışk n’eyledi Bu ışk denizine talan hâcet değül ana gemi Yâhûd kanda bulalum biz bu sohbet ile bu demi Dünyâlığum yokdur dime bu gussâyı öküş yime Ma'şûkı ger sevdün-İse gider gönlündeki gamı Ben sevdüğiim ma'şûkayı sen dahi bir görse yidün Vİrmeyedün bu öğüdi fidi kılaydun bu canı Âşık kişi bilmez öğüt zira assı kılmaz öğüt Unudur ol kibr ü kini terk eyler gider dükkânı Girçek âşık olanlarun yüzinde nişâm olur Dünün günün turmaz akar gözleri yaşmun kanı Bu cümle âlem sevdüği şu din ile iman-durur Işksuz gerekmez vallâhi şol diniyile imanı Yûnus yüzün kaldırmagıl âşıklarun ayağından Eyle fidî yüzbin canı andan bulasın Sübhân'ı Yok yire geçürdüm güni ah nldeyim ömrüm seni Senünle olmadum ganî ah n 'ideyim ömrüm seni Geldüm ü geçdüm bilmedüm ağlayup gussâ vimedüm Senden ayrulam dlmedüm ah n’ideyim ömrüm seni Hayrımı şerrüm yazılısar ömrüm ipi üziliser Suret benden bozıhsar ah n 'ideyim ömrüm seni Gidüp girii gelmeyesin gelüp beni bulmayasın Bu benliği sermayesin ah n 'İdeyim ömrüm seni Kanı sana güvendüğüm sevinüben özendüğüm Kaldı külli kazanduğum ah n’ideyim ömrüm seni

Miskin Yûnus gidisersin uzak sefer idisersin Hasret ile kalısarsın ah n’ideyim ömrüm seni Niçe yıllar ömür sürdüm anca ağlayuban güldüm İşde ecel sana geldüm esenledüm dünyam seni Sürdüm ömrümi geçürdüm cânum hazrete uçurdum Ecel şerbetin içürdüm esenledüm dünyam seni Yürürdüm sağ selâmet takdir eyledi melâmet Ecel kıldı hoş melâlet esenledüm dünyam seni Gelen geçermiş n’idelüm gelün ahrete gidelüm , Bu fenâyı terk idelüm esenledüm dünyam seni Hayr u şer itdüğün işler ol görünen dürlü düşler Bitdi bu kamu teftişler esenledüm dünyam seni Dün ü gün iderdüm zikir kılurdum Hakk'a şükür Ecel irdi bizi okur esenledüm dünyam seni Ben bir dervîşidüm dostum Hak’dan yana oldı kasdum Ecel duzağına basdum esenledüm dünyam seni Yâranlarum, kardaşlarum Hakk'a lâyık yoldaştanım Esen kalsun râzdaşlarum esenledüm dünyam seni İy Yûnus Emre bî-çâre özün dutgıl toğru.yâre Ölüme yoğimiş çâre esenledüm dünyam seni Şükür minnet ol Allah’a gönlümüz! şâd eyledi Ol ışkınun bir zerresi bırakdı Mansûr gönline Taşdı «Ene’l-Hak» diyüben çağırdı feryâd eyledi Güle güle geldi dâra eylediler yara yara Âşık idi ma’şûkma hoş dadın dâd eyledi Ol huyı hoş hem bûyı hoş hem güli hem reyhanı hoş Allah ana dostum didi adın Muhammed eyledi Yûnus senün ma'şûkunı sevdi yaratdı ol Ganî Boyu elif kaşları nun gözlerini sâd eyledi Ezeliden var-ıdı canumda bu ışk odı Eşkere itmezidüm bilürdüm kim dost kodı Dört kitabı okıyan bulmadı ışka çâre Ne begler ne sultanlar ne müderris ne kadı 3 Yir gök oynar ırılmaz yeller eser deprenmez Akıbet şol canun kim ışkun ola bünyâdı Ben râzıyam bu yolda günde bin kez yanarsam Şekerden dahi tatlu şîrîndür ışkun dadı Işk anadan doğmadı kimseye kul olmadı . Hükmine kıldı eser cümle biliş ü yâdı 6 Işka mecnun olanlar assı ziyandan fâng Korkmaz ıssı sovukdan pes ne biliser odı Ezelde benüm fikrüm Enel Hak idi zikrüm Henüz dahi toğmadın ol Mansûr-ı Bagdâdî Işk çengine düşenün melâmetlıkdur işi Anun içün bednamdur miskin Yunus’un adı Yâ İlâhî ger suâl itsen bana Bu~durur anda cevâbum uş sana Ben bana zulm eyledüm itdüm günâh N'eyledüm n 'itdüm sana iy pâdişâh Gelmedin hakkumda benüm kem didün Toğmadın âsî beni-Âdem didün Sen ezelde beni âsî yazasın Toldurasm âleme âvâzesin Her ne dilersen hakumda işledün Ne tuşa turdum-ısa sen tuşladun Ben mi düzdüm beni sen düzdün beni Pür ayıb nişe getürdün iy Ganî Gözüm açup gördüğüm zindân içi Nefs ü hevâ pür tolu şeytân içi Habs içinde ölmeyeyin diyü aç Mismil ü murdâr yidüm bir iki kaç Nesne eksüldi mi mülkünden senün Geçdi mi hükmüm ya hükmünden senün Rızkum yiyüp seni aç mı kodum Ya yiyüp öynüni muhtaç mı kodum Geçmedi mi intikamun öldürüp Çürüdüp gözümi toprak doldurup Kıl bigi köpri yaparsın geç diyü Sen seni gel duzahumdan seç diyü Kıl bigi köpriden âdem mi geçer Ya düşer ya tayanur yahud uçar Kullanın köpri yaparlar hayr içün Hayri budur kim geçeler seyr içün Tâ gerek bünyâdı muhkem ola ol Ol geçenler eydeler uş toğru yol Terezi kurdun hevâset dartmağa Kasd idersün beni oda atmağa Terezi ana gerek bakkal ola Ya bezirgân tâcir ü attâr ola Sen basırsin hod bilürsin hâlümi Pes ne hâcet dartasm a'mâlümi Şimdi dirsin seni oda urayım Şerrün hayrun artuğısa göreyim Şerri az itmek değül mi hayrı çok Hayrı çok itmek değül mi hayrı çok Çün günâh murdarlarun murdandur Hazretün höd yaramazlar arıdur Pes nlçün murdarı açup dartasm Sen gerek lutf ile anı örtesin Sen temâşâ kılasın ben hoş yanam Hâşa l'illâh senden iy Rabbü'l-enâm Bir avuç toprağa bunca kil u kâl Neye gerek iy Kerîm-i Zü'l-celâl Çün sana değmedi Yûnus’dan ziyân Sen bilürsin âşİkârâ vü nihân Değmesün senden dahi budur cevâb Son sözüm «V'allâhu alem bi’s-sevâb»

Ya Rabbi Settâru'l-uyûb senden dllerem ümmetüm Yâ Hayy u Gaffâru’z-zünûb senden dllerem ümmetüm Bu dem münâcât eyleyüp bin dürlü hâcât söyleyüp Özüm melâmet eyleyüp senden dllerem ümmetüm Yüce kıldum hlmmetümi kim kurtaranı ümmetüm! Esirgegil ben yetimi senden dllerem ümmetüm Atam anam istemezem dünya kaygusın yimezem Ümmetüm elden komazam senden dllerem ümmetüm Yüzüm! yire uruban kapulara toğru tumban Şükrâne cânum virüben senden dllerem ümmetüm Bu dem ki toğdum anadan geçdüm bu fâni haneden El yumışam virâneden senden dllerem ümmetüm Şimdi ki başum kalduram gözüm yaşile tolduram Ahum cihâne bildürem senden dllerem ümmetüm Ümmetüm içün gelmişem himmeti yüce kılmışam Milk ü cana gelmemişem senden dllerem ümmetüm Çün bu konağa konmışam himmet atına binmişem Ümmet odına yanmışam senden dllerem ümmetüm Gelmemişem uçmağ-içün ya huriler koçmağ içün Şol bir avuç toprağ-içün senden dilerem ümmetüm Adum Muhammed viresin derdüm yine sen bilesin İn'âm u ihsan kılasın senden dilerem ümmetüm Katlandum ümmet gücine bakmazam ayruk uçma Kalmagıl ümmet suçına senden dilerem ümmetüm Ol 'Tûr-i Sînâ hakklyçün Mekke vü Mînâ hakkıyçün Şehr*i Medine hakkıyçün senden dilerem ümmetüm Şensin Ahad sensin Samed ihsânuna yokdur aded Bu Yûnus'a irgür meded senden dilerem ümmetüm Lûtf ıdüben eydür Hüdâ ümmetüne çekme cefâ Bu dem sana kıldum atâ bağışladum ümmetüni Ümmeti benden düedün himmet kılıcın biledün Muştuluk olsun eyidün bağışladum ümmetüni Kaldur başımı iy Habîb dertlülere sensin tabîb Ümmetüni itme garib bağışladum ümmetüni Adum Ahmed virmişem şeytânı senden sürmişem Küffân fldâ kılmışam bağışladum ümmetüni Dertlülere virdüm deva hâcetüni kıldum revâ Beni seven seni seve bağışladum ümmetüni Dönder yüzün! arşuma döşendi döşek ferşüme Gel bâri dura karşuma bağışladum ümmetüni Ümmetüni hep göçürem tizçek Sırât-ı geçürem Kevser şarâbın içürem bağışladum ümmetüni Nice gözün yaş idesin hem bağrunı baş idesin İn'âmum fâş idesin bağışladum ümmetüni İy yir ü göğün serveri bilsün seni ins ü peri Âhir zaman Peygamberi bağışladum ümmetüni Lûtf idüben eydür Ganî âsilere virdüm seni Senden dönem sanma beni bağışladum ümmetüni Ümmettin oda yakmayam suçın başına kakmaya m Sentin sözünden çıkmayam bağışladum ümmetüni Sen yetimler başısın yanmış ciğerler aşısın Ümmetünün yoldaşısın bağışladum ümmetüni Yüz bin şükür sultânumuz yine sevindi cânumuz Çünki didi Sübhânumuz bağışladum ümmetüni Yûnus Emrem dir zî-safâ Peygamber'ündür Müctebâ Çün Hak dldi yâ Mustafâ bağışladum ümmetüni ÖBÜR YUNUSUN ŞİİRLERİNDEN Hak müyesser itse varsam güzel Kâ 'be tu İlah sana Bakuban hayranım olsam güzel Kâ'betullah sana Kara donuna bürünür arşa beraber görünür Sana varmayan yirinür güzel Kâ’betullah sana 3 Kara donun heybet oldı yüreğüme korku toldı Gönlümün hasreti geldi güzel Kâ’betullah sana Gümüşden kapı açmışlar mermerlerin döşetmişler Altın kuşak kuşatmışlar güzel Kâ’betullah sana Sağ yanunda altın oluk Mevlâm salsa olsam konuk Ben ölürsem Hak uyamk güzel Kâ’betullah sana 6 Nurdan - durur başta tacı yitmiş blndür varan hacı Oldı yüreğüme acı güzel Kâ’betullah sana Kâ’benün çevresi dağlar dıdar görmiş sular çağlar Âşık Yûnus durmaz ağlar güzel Kâ’betullah sana Aceb bu benüm cânum azad ola mı yâ-Rab Yoksa yidi tamuda yana kala mı yâ-Rab Aceb bu benüm halüm yer altında ahvalüm Varup yatacak yirüm akreb dola mı yâ-Rab 3 Can hulkuma geldükde Azrail’i gördükde Ya canumı aldukda âsân ola mı yâ-Rab Allah olıcak kâzı bizden ola mı râzı Görüp Hablb'ün bizi şefi’ ola mı yâ-Rab Yûnus kabre vardukda Münker Nekir geldükde Bize suâl itdükde dilüm döne mi yâ-Rab Yunus Emre’nin olmayıp, obur Yunus'a (Aşık Yûnus'a) ait olan, fakat asırlar boyunca vc bugün Yûnus'un zannedilen şiirlerin en tanınmışlarından birkaçını buraya alıyoruz. Canum kurban olsun senün yoluna Adı güzel kendü güzel Muhammed Şefâat eylesün kemter kulına Adı güzel kendü güzel Muhammed Mü’min olanlarun çokdur cefası Âhiretde olur zevk u saf ası On sekiz bin âlemün Mustafa'sı Adı güzel kendü güzel Muhammed

Yidi kat gökleri seyran eyleyen Kürsinün üs tinde cevlân eyleyen Mi’râcmda ümmetini dileyen Adı güzel kendü güzel Muhammed Dört çâryâr anun gökçek yaridür Anı seven günahlardan beridür On sekiz bin âlemün sultanıdur Adı güzel kendü güzel Muhammed Sen hak peygambersin şeksüz gümansuz Sana uymayanlar gider imansuz Âşık Yûnus n 'eyler dünyayı sensüz Adı güzel kendü güzel Muhammed Sordum san çiçeğe benzün neden sarıdur Çiçek eydür iy derviş ahum dağlar eridür Yine sordum çiçeğe sizde ölüm var mıdur Çiçek eydür iy derviş ölümsüz yir var mıdur 3 Yine sordum çiçeğe kışm nerde olursız Çiçek eydür iy derviş kışm türâb oluruz Yine sordum çiçeğe tamuya girer misiz Çiçek eydür iy derviş ol münkirler yiridür Yine sordum çiçeğe uçmağa girer misiz Çiçek eydür iy derviş uçmak âdem şehridür 6 Yine sordum çiçeğe gül sizün nen üz olur Çiçek eydür iy derviş gül Muhammed teridür Yine sordum çiçeğe Âdemi bilür misiz Çiçek eydür iy derviş âdem binde biridür Yine sordum çiçeğe kırklan bilür misiz Çiçek eydür iy derviş kırklar Allah yândur 9 Yine sordum çiçeğe rengi kandan alırsız Çiçek eydür iy derviş ay ile gün nündür Yine sordum çiçeğe boynun neden eğridür Çiçek eydür iy derviş kalbüm Hakk'a doğrudur Yine sordum çiçeğe atan anan var mıdur Çiçek eydür iy derviş bu ne aceb sorudur 12 Yine sordum çiçeğe sen KâTıe'yİ gördün mi Çiçek eydür iy derviş Kâ’be Allah evidür Yine sordum çiçeğe bahçene girsem n’ola Çiçek eydür iy derviş kokla beni geri dur Yine sordum çiçeğe sen Sırat'ı gördün mİ Çiçek eydür iy derviş cümlenün ol yolıdur 15 Yine sordum çiçeğe gözün niçün yaşludur Çiçek eydür iy derviş bağırcığum başludur Yine sordum çiçeğe Yûnus’u bilir misin Çiçek eydür iy derviş Yûnus kırklar yândur Yalancı dünyaya konup göçenler «talerler ne bir haber vlrürler Üzerinde türlü otlar bitenler Ne söylerler ne bir haber vİrürler Kİminün başında biter ağaçlar Kiminün başında sarartır otlar Kimi ma’sum kimi güzel yiğitler Ne söylerler ne bir haber virürler Toprağa gark olmış nazük tenleri Söylemeden kalmış tatlu dilleri Gelün duadan unutman bunlan Ne söylerler ne bir haber virürler Kimisi dÖrdinde kimi beşinde Kimisinün tacı yokdur başında Kimi altı kimi yidi yaşında Ne söylerler ne bir haber virürler Kimisi bezirgân. kimisi hoca Ecel şerbetini içmek de güç a Kimi ak sakallu kimi pır koca Ne söylerler ne bir haber virürler Yûnus dir ki gör takdirün işleri Dökülmişdür kirpikleri kaşları Başlan ucmda hece taşlan Ne söylerler ne bir haber virürler Dertlü ne ağlayup gezersin hurda Ağladursa Mevlâm yine güldürür Nice dertlü kondı göçti burada Ağladursa Mevlâm yine güldürür Bu derd be nü m mûnisümdür yârümdür Arşa çıkan benüm âh ü zârumdur Seni ağlatan lutf ıssı kerümdür Ağladursa Mevlâm yine güldürür Dâim Hakk’a cemalimi dike-dur Zikr ile Mevlâyı dilden ana-dur Kahn kime ise lutfı anadur Ağladursa Mevlâm yine güldürür Sevdaya salma şu garib başunt Akıdur gözünden kanlu yaşum Kerlmdür onarur kulun işini Ağladursa Mevlâm yine güldürür Yûnus senün gözle ründe çok hâl var Önünde uğrayup geçecek yol var Gice gündüz dur da Mevlâ’ya yalvar Ağladursa Mevlâm yine güldürür Dolap niçün inilersin derdüm vardur inilerem Ben Mevlâ’ya âşık oldum anun içün inilerem Benüm adum dertlü dolap suyum akar yalap yalap Böyle emreylemiş Çalap anun içün inilerem 3 Beni bir dağda buldılar kolum kanadum kırdılar Dolaba lâyık gördiler anun için inilerem Dülügerler beni yondı her âzâm yirine kondı Bu inüdüm Hak’dan geldi anun için inilerem Suyum alçakdan çekerem dönüp yüksekden dökerem Görün şu ben ne çekerem anun için inilerem 6 Ben bir dağun ağacıyam ne tatluyam ne acıyatn Ben Mevlâ'ya duacıyam anun için inilerem Derviş Yûnus eydür âhı gözyaşı döker günâhı Hakk’a âşıkum vallâhi anun için inilerem

İy yârenler iy kardaşlar nic'ideyin n’ideyin ben Sen benüm kulum değülsin dir olursa n'ideyin ben Zelil mağbun olsa başum anda hiç dinmeye yaşum Mahşer güni içüm taşum nâr olursa n'ideyin ben Fesâd ile tolu içüm hey hocam bağışla suçum Cehennemde benüm içün yir olursa n'ideyin ben Dün ü güni gıybet sözüm her dem zinâ eyler gözüm Yarın Hak katında yüzüm kara-olursa nideyin ben Ben fesâd İçinde kaldum Yûnus eydür artdı derdüm Anda varacağum kabrüm dar olursa n’ideyin ben Vaktünüze hazır olun ecel varur gelür bir gün Emanetdür kuşça canun ıssı vardur alur bir gün Niçe bin kerre kaçarsm yldi deryâlar geçersin Pervâz uruban uçarsın ecel seni bulur bir gün 3 İşbu meclise gelmeyen anup nasihat almayan Elifden bayı bilmeyen okır kişi olur bir gün Tutmaz olur tutan eller çürür şol söyleyen diller Sevüp kazanduğun mallar vârislere kalur bir gün Yûnus Emrem bum söyler ışkun deryâsını boylar Şol yüce köşkler saraylar viran olur kalur bir gün Adum adLum ilerü beş âlemden içerü On sekiz bin hicâbı geçdüm bir dağ içinde Yitmiş bin hicab geçdüm gizlü perdeler açdum 01 dost ile buluşdum gördüm bir dağ içinde 3 Gözler gibi görmedüm söz gibi söyleşmedüm Musîieyin münâcât İtdüm bir dağ içinde Gökler gibi gürledüm yeller gibi inledüm Sular gibi çağladum akdum bir dağ içinde Bir döşek döşemişler nûr ile bezemişler Didüm bu kimin ola sordum bir dağ içinde 6 Aynlmadum pîrümden aynlmadum şeyhümden Işkdan bir kadeh aldum içdüm bir dağ içinde Vardum ileri vardum Levh’i elüme aldum Âyetlerin okıdum yazdum bir dağ içinde Kalbden büyük dağ olmaz ol Allah'a doyulmaz Sohbetine kanılmaz irdüm bir dağ içinde 9 Açdum Mekke kapusm duydum ol dost kokusm Erenlerün hepisin gördüm bir dağ içinde Yûnus eydür gezerem dost iledür bazarum 01 Allah ’un dîdânn gördüm bir dağ içinde Şol cennetün ırmakları akar Allah diyü diyü Çıkmış İslâm bülbülleri öter Allah diyü diyü Salınur Tûbâ dalları Kur 'an okır hem dilleri Cennet bağmun gülleri kokar Allah diyü diyü Kimi yiyüp kimi içer hep melekler rahmet saçar İdris nebi hülle biçer biçer Allah diyü diyü Hep nurdandur direkleri gümüşdendür yaprakları Uzandukça budaklan biter Allah diyü diyü Aydan andur yüzleri misk ü anberdür sözleri Cennetde huri kızlan gezer Allah diyü diyü Hakk’a âşık olan kişi akar gözlerinim yaşı Pür-nûr olur içi taşı söyler Allah diyü diyü Ne dilersen Hak 'dan dile kılavuz ol doğru yola Bülbül âşık olmış güle öter Allah diyü diyü Açıldı gökler kapusı rahmetle doldı heplsl Sekiz cennetim kapusı açar Allah diyü diyü Rıdvan-durur kapı açan hülle donlannı biçen Kevser şarabını içen kanar Allah diyü diyü Miskin Yûnus var yânna koma bu güni yanna Yarın Hak k 'un didânna varur Allah diyü diyü Arayı arayı bulsam İzünl İzinlin tozma sürsem yüzümi Hak nasib eylese görsem yüzüni Yâ Muhammed canum arzular seni Bir mübarek sefer olsa da gitsem Kâ'be yollannda kumlara batsam Hub cemalün bir gez düşde seyr itsem Yâ Muhammed canum arzular seni Zerrece kalmadı gönlümde hile Sıdk ile girmişem ben bu Hak yola Ebu-Bekir Ömer Osman da bile Yâ Muhammed canum arzular seni Ali ile Haşan Hüseyin anda Sevgüsi gönülde mahabbet canda Yarın mahşer güni olur divanda Vâ Muhammed canum arzular seni Arafat dağıdur bizüm dağumuz Anda kabul olur bizüm duamuz Medine'de yatar peygamberümüz Yâ Muhammed canum arzular seni Yûnus medh eyledi seni dillerde Dillerde dillerde hem . gönüllerde Ağlayu ağlayu gurbet İllerde Yâ Muhammed canum arzular seni Sen bunda garib mİ geldün niçin ağlarsın bülbül hey Yorulup İz mü yanıldun niçin ağlarsm bülbül hey Karlı dağlan mı aşdun derin ırmaklar mı geçdün Yârundan ayn mı düşdün niçin ağlarsm bülbül hey 3 Hey ne yavuz inilersin benüm derdüm yenilersin Dostı görmek mi dilersin niçin ağlarsm bülbül hey

Kal'ah şehrün mi yıkıldı ya nâm u ânın mu kaldı Gurbetde yârün mi kaldı niçin ağlarsm bülbül hey Gülistanlarda yaylarsın taze gülleri yıylarsın Yavlak zârılık eylersin niçin ağlarsın bülbül hey 6 Uykudan gözün uyandı uyandı kana boyandı Yandı şol yüreğüm yandı niçin ağlarsm bülbül hey N'oldı şu Yûnus'a n'oldı ışkun deryâsma taldı Yine baharistan oldı niçün ağlarsm bülbül hey Dağlar ile taşlar ile çağırayın Mevlâm seni Seherlerde kuşlar İle çağırayın Mevlâm seni Su dibinde mâhı ile sahralarda âhû ile Abdal olup yâ-hû ile çağırayın Mevlâm seni Gökyüzinde tsa ile Tûr tağında Mûsa He Elindeki asâ ile çağıraym Mevlâm seni Derdi öküş Eyyûb ile gözi yaşlu Ya’kub ile Ol Muhammed mahbûb ile çağıraym Mevlâm seni Hamd ü şükr-İ Allah İle vasf-ı «Kul-hüvallah» ile Dâima zikrullah İle çağıraym Mevlâm seni Bilmişem dünyâ hâlini terk itdüm kıyl ü kalinİ Baş açuk ayak yalım çağırayın Mevlâm seni Yûnus okır diller İle ol kumri bülbüller ile Hakkı seven kullar ile çağıraym Mevlâm seni Gönlüm düşdi bu sevdâya gel gör beni ışk neyledi Başumı vİrdüm kavgaya gel gör beni ışk neyledi Ben ağlaram yana yana ışk boyadı beni kana Ne âkilem ne divane gel gör beni ışk neyledi Mecnun oluban yürürem dostı düşümde görüreni Uyanur melûl oluram gel gör beni ışk neyledi Işkun beni mest eyledi aldı gönlüm hast’eyledi Öldürmeye kasd eyledi gel gör beni ışk neyledi Gâh eserem yeller gibi gâh tozaram yollar gibi Gâh akaram seller gibi gel gör beni ışk neyledi Akan sulayın çağlaram dertlü yüreğüm dağlaram Yârüm içün ben ağlaram gel gör beni ışk neyledi Benzüm san gözlerüm yaş bağrum pâre ciğerüm baş Haldan bilen dertlü kardaş gel gör beni ışk neyledi Miskin Yûnus biçâreyem başdan ayağa yâreyem Dost elinden âvareyem gel gör beni ışk neyledi